غزل شمارهٔ ۶۷۹۸

برداشت: اگر دستت را در کمر راهنمایی گذاشته‌ای و با اعتماد به نفس پیش می‌روی، بدون تردید به دل ماجرا و خانه‌ای که در آن هستی وارد شده‌ای.

برداشت: دست از دامن خضر بردار؛ زیرا دلیل و نشانه تو همین است که قدمی بر این جهان بی‌اعتبار گذاشته‌ای.

برداشت: اگر بخواهی به موفقیت برسی، باید از وابستگی به وسایل و ابزارهایی که به آن‌ها چسبیده‌ای، دست برداری.

برداشت: زود از بی‌حوصلگی و تنبلی خود دست بردار، چون عجیب است که چنین قفل سنگینی در دل خود زده‌ای.

برداشت: اگر امیدی در دل نداری، مثل این است که گوهری ارزشمند نداری؛ زیرا تو خود باعث شده‌ای که این امید مانند موجی به ساحل برسد و از بین برود.

برداشت: وقتی می‌توانی به عیب‌ها و هنرهای خود توجه کنی که از نادانی در درون خود رهایی یابی و توانایی خود را بهتر بشناسی.

برداشت: تمنا و خواهش تو هیچ تأثیری بر عمر تو نداشته است، ولی تو بر این موضوع مشکلات زیادی ایجاد کرده‌ای و در واقع خود را درگیر کرده‌ای.

برداشت: اگر دل آگاهی نداشته باشی، حتی اگر در ابتدای راه به منزل خود احترام بگذاری و بوسه بر پیشانی آن بزنی، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: مراقب خود باش، زیرا در روز قیامت ممکن است درد و مجازات سختی به تو برسد. در لحظات مهم زندگی، غفلت نکن که زمان بسیار ارزشمند است.

برداشت: اگر در قیامت بخواهی از آتش دوزخ محافظت کنی، مهر و محبت تو که بر لب کسی زده‌ای، می‌تواند برایت سپر شود.

برداشت: کسی که به ناموس تو بی‌احترامی کند، با چند خنده به سراغت خواهد آمد، زیرا تو به ظاهر خوب خود فخر می‌فروشی و خود را کامل می‌دانی.

برداشت: چشمان تو آن‌قدر زیباست که مانند صدفی درخشان به نظر می‌رسند، گویی که پرده‌ای از امواج دریا بر سرت گذاشته‌ای.

برداشت: این امکان وجود ندارد که تو از آب تأثیر بگیری، چرا که آتشی که از نفس گرم تو در محفل ایجاد شده، قدرتش را بیشتر می‌کند.