غزل شمارهٔ ۶۷۹۴

برداشت: چهره‌ات را با آتش و شراب به زیبایی درآورده‌ای، اما خبر نداری که نتیجه این کار چه چیزیست و چه تغییراتی در تو به وجود آمده.

برداشت: بسیاری از خانه‌های پرهیزکاری وجود دارد که به آب رسیده‌اند، در حالی که تو از خانه‌ای پر از عرق و رنج به بیرون رفته‌ای.

برداشت: در خیابان تو، هر چقدر هم که چشمم به اطراف بچرخد، دل و ایمان من درگیر تو شده‌اند و تو آنها را به هم پیوند زده‌ای.

برداشت: اگر بخواهی مانند آینه‌ای تازه و بدون لکه و کثیفی بسازی، باید از آب استفاده کنی تا آن را تمیز کنی. در غیر این صورت، هیچ آینه‌ای باقی نمی‌ماند که بتوانی آن را از آلودگی پاک کنی.

برداشت: چرا از وضعیت دل افرادی که دیدگاه خاصی دارند بی‌خبر هستی؟ تو که خودت در آینه به خود نگاه می‌کنی و خود را گم کرده‌ای.

برداشت: تو که به عشق‌ورزان توجهی نداری، چرا با هزاران آینه به خودت می‌نگری؟

برداشت: در این باغ هیچ سرو و درختی به زیبایی تو وجود ندارد، زیرا تو خود را با افتخار و زیبایی به نمایش گذاشته‌ای.

برداشت: آتش و شعله‌ای را که به این شکل به شما هشدار داده است، در دلِ صائب، که دلی غمگین و پرخون دارد، روشن کرده‌ای.

برداشت: با نوشیدن معنا و مفهوم، باید توجه کنی که در این غزل جدید، تو ظرفی خالی و بدون محتوا ساخته‌ای.