غزل شمارهٔ ۶۷۹۱

برداشت: این شعر اشاره دارد به این که تنها چیزهایی که در واقع بی‌ارزش یا غیرمفید هستند، مثل سنگ‌های بی‌کیفیت، می‌توانند باعث ایجاد جنون و دیوانگی شوند. و تنها گنجینه‌های واقعی، یعنی چیزهایی که ارزش و زیبایی دارند، می‌توانند دنیای خالی و ویرانه را رنگین و جذاب کنند. در واقع، شاعر به اهمیت و ارزش واقعی در زندگی اشاره دارد و می‌خواهد بگوید که تنها چیزهای با ارزش می‌توانند زیبایی و شادی بیاورند.

برداشت: اگر تمام عمرم در حال عبادت و نزدیکی به کعبه باشم، ولی در دل و نیتم عاشق معشوقی باشم که در دلش زیبایی‌ها و جلوه‌ها وجود دارد، همچنان در باطن دلم به طرف آن زیبایی‌ها گرایش دارم.

برداشت: سرپیچی از تقدیر و سرنوشت از آسمان ممکن نیست، پس در مسیر نابودی، تا جایی که می‌توانی، تلاش نکن که مرتکب اشتباه شوی و زندگی‌ات را خراب کنی.

برداشت: برای آماده شدن به حرکت و زندگی، زیرا صیاد با دل سنگینش هیچ کار دیگری جز تله انداختن و فراهم کردن طعمه ندارد.

برداشت: بلبل با شادی و سرخوشی مرا به یاد غفلت خود می‌اندازد، چرا که در زمان شکوفایی گل‌ها، به تزیین خانه‌اش می‌پردازد.

برداشت: آیا می‌شود که انسان تا چه زمانی در بند خواسته‌های نفسش باشد؟ آیا نمی‌توانی بدون خواسته‌های بی‌پایه و کاذب، از دنیای کودکانه‌ات فاصله بگیری؟

برداشت: به سخنان منطقی توجه کردم و شگفت‌زده شدم، این داستان‌سرایی باعث شد که در خواب بی‌خبری فرو بروم.

برداشت: با این زیورآلات و تزیینات، ناله‌ای از دل نکن و بدن را به زنجیر مشغول نکن. دعوی زیبایی و تزیین را در خانه‌ی بت‌ها رها کن.

برداشت: اگر عده‌ای عاشق و دلباخته را نادیده بگیری، باید فکر صائب را فراموش کنی، زیرا او مانند بادی است که باران می‌بارد و دیوانه‌وار عشق می‌ورزد.