غزل شمارهٔ ۶۷۸۸

برداشت: از زیبایی‌های معشوق، قامت جانان نشان‌دهنده‌ی یکتایی اوست و هیچ حرفی از زیبایی‌اش نمی‌تواند حرفی بزند یا آن را توصیف کند.

برداشت: حجاب یا پوشش دریاى وحدت، نمی‌تواند به تنهایی وجود کثرت را نمایش دهد. از یکتایی، نمی‌توان شصت تکه از کتاب (مصحف) را بیرون آورد.

برداشت: نور واحدی که همه چیز را به هم پیوند می‌دهد، وقتی که پرده‌های نادانی و غفلت بر چشم بینش ما بیفتد، پوشیده و پنهان می‌شود.

برداشت: نگران چشم بد نباش؛ زیرا شرم حیا و زیبایی چهره‌ات باعث می‌شود که جز پشت پای خودش چیزی نبیند و نتواند به تو نگاه کند.

برداشت: آن کس که در ذهن من می‌چرخد، کسی است که می‌تواند به جان من آرامش ببخشد و در عین حال، مانند طوفانی باشد که کوه صبر را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: غزالان از تماشای او می‌ترسند، زیرا او همچون مجنون، به شدت به لیلی علاقه‌مند است و این عشق او را در صحرایی سرگردان کرده است.

برداشت: از نعمت گوشه‌نشینی، حتی یک قطره ناچیز تبدیل به جواهر ارزشمندی می‌شود. پس از منطقه تنهایی‌ام بیرون نرو، تا آنجا که ممکن است.

برداشت: در زندگی، زمان زیادی برای افرادی که خواب آلود و بی‌توجه هستند، نمی‌ماند و با کمترین فرصت، عمر آنها به پایان می‌رسد. این موضوع به این معناست که اگر فردی بی‌تحرک و سبک‌سر باشد، مشکلات بیشتری به سراغش می‌آید و بار سنگینی بر دوشش تحمیل می‌شود.

برداشت: با تلاش هم نمی‌توان از سر بدشانسی رهایی یافت؛ سرنوشت هرگز از چهره فرسوده و خسته محو نخواهد شد.

برداشت: وقتی زبان مانند تیغ تیز می‌شود، سنگ فسان (یعنی مشکلات و سختی‌ها) در عمق وجودم افزوده می‌شود. اما گوش‌های سنگین و بی‌اعتنا نمی‌گذارند که سخنانم را بیان کنم.

برداشت: نگران زیبایی چهره محبوب نیست، چرا که زیبایی این گلستان از دست جذابیتش می‌کاهد.

برداشت: زندگی را با محبت و سکوت نظارت کن، زیرا طوفان‌ها عمر شمع را کوتاه می‌کنند.

برداشت: چه کسی است که زیبایی‌های حسن و جذابیت را به این شکل درک کند؟ زیرا هر جا که نگاه می‌کند، جلوه‌ای زیبا و دیدنی می‌بیند.