غزل شمارهٔ ۶۷۸۷

برداشت: تو برای زیباتر شدن نیازی به آرایشگر نداری؛ وقتی که به دشت می‌روی، از خانه‌ای آمده‌ای که در آن آینه وجود دارد.

برداشت: لطافت و زیبایی موجود در عالم هستی به قدری است که نمی‌توان آن را به طور کامل درک کرد؛ مانند نوری که در پنهان و آشکار بودن، همواره در پس پرده‌ای قرار دارد.

برداشت: دل‌ها به خاطر زیبایی و درخشش تو، مانند آبی که از خورشید می‌درخشد، نرم و لطیف می‌شوند. اگر اشکی بر چشم‌ها باشد، به خاطر جذابیت و تماشای توست.

برداشت: اگر شبنم با تابش آفتاب از نیزه‌های تو برباید، تو با آن قد زیبا و دلربایت می‌توانی حلقه‌های چشمانم را به دزدیت بکشی.

برداشت: اگرچه زیر پای خود زیبایی و جاذبه را نمی‌بینی، اما بر دل خاکی و زحمتکش‌اندیشانی که در زیر پاهای تو هستند، تأثیرگذار هستی.

برداشت: به امید دیدن زیبایی، چشمانم را باز کردم، ولی نمی‌دانستم که نگاه تو چه تأثیری دارد و چقدر می‌تواند دلَمش را بزند و اشک بیفکند.

برداشت: در یک روز، وقتی از دشت می‌گذشتی، زلف‌هایت به دور گردن من پیچیدند. هنوز هم آهوی دشت، از دور گردن تو را به یاد می‌آورد و احساس دلتنگی می‌کند.

برداشت: عشق تو به قدری تأثیرگذار بوده که دل‌های عاشقان را خونین کرده و مثلاً در این قطره خون، درد و غم بسیاری نهفته است که می‌تواند به اندازه یک دریا باشد.

برداشت: اگر در و دیوار به خاطر زیبایی تو مانند آیینه می‌شوند، پس اگر زنگار دل من را هم از بین ببری چه تغییر و تحول شگفت‌انگیزی خواهد بود؟

برداشت: امید داشتم که با شرم تو، زیبایی چهره‌ات کمتر شود، ولی نمی‌دانستم که با پرده‌داری تو، بر زیبایی‌ات افزوده می‌شود.

برداشت: تو مانند آتشی هستی که با ورودت به زندگی، تمام کائنات را تحت تأثیر قرار می‌دهی و به کوه‌ها هم توانایی تسلیم شدن و صبر را می‌آموزی.

برداشت: وقتی با هدف شکار وارد بیابان می‌شوی، آهوهای صحرا در دو طرف تو جمع می‌شوند و به تماشایت می‌نگرند.

برداشت: به خاطر تو از میان صد آدم آشنا، دور و بیگانه شدم. نمی‌دانستم که حق دوستی و آشنایی را نمی‌توانی ادا کنی.

برداشت: بهتر این است که لیلی در بیابان و دل‌افزا باشد، زیرا در فضای تنگ و محدود شهر، زیبایی‌های دلبرانه‌اش تاب نخواهد آورد.

برداشت: در این روزها، کلام در قلم صائب به پایان رسیده است. اگر پیش از این، شکرگزاری از سعدی ممکن بود، اکنون مسلم است.