غزل شمارهٔ ۶۷۸۵

برداشت: چرا هیچ وقت به موقع سراغ من نمی‌تری؟ مگر نمی‌دانی که وقتی از دیدم دور می‌شوی، نادانسته می‌روی؟

برداشت: صنوبر با فقر و سختی توانسته صد دل را به دست آورد، اما تو بدون هیچ پروا و تردیدی نمی‌توانی حتی یک دل را بدست بیاوری.

برداشت: به دل خود زخم زدن کار سخت و دشواری است، اما زمانی که مشکلات واقعی پیش بیاید، نمی‌توانی از پس آن بر بیایی.

برداشت: نگاه بی ادبانه در چشمان قربانی جایی ندارد، پس چرا بغیر از پرده، ای قاتل، به خاک ما نمی‌آیی؟

برداشت: بدن را همچون کَتان در آغوش مه بگیر و تا زمانی که از پرده‌ی اندیشه‌ی نادرست بیرون نرفتی، به حقیقت نمی‌رسید.

برداشت: زمانی که حق و انصاف تو را در زندگی به چالش می‌کشد، باید در هر شرایطی با پای خود پیش بروی. پس چرا ای بنده، با تمام وجود به سوی این راه نمی‌روی؟

برداشت: آداب و نزاکت در محافل پادشاهان نقش نگهبانی را ایفا می‌کند، پس چرا در جمع دیوانگان به سوی عاقلان نمی‌روی؟

برداشت: گفتن اینکه خود را صاف و بی‌غلغش بساز تا مانند صبح روشن و صاف باشی. اما از سختی و دردهایی که به خاطر عشق به دیگران در دل داری، رنج نببر. چرا که این احساسات دردناک را نمی‌توان به راحتی تحمل کرد.

برداشت: در این جهان که فاقد ریشه و بنیاد است، چرا ای صائب، از این دریای بی‌کران و بی‌پایان بیرون نمی‌آیی؟