غزل شمارهٔ ۶۷۸۳

برداشت: در دل انسان محبت و عشق وجود دارد، پس از زیبایی‌های دنیا چه انتظاری داری؟ در عمق دریا گوهرهای قیمتی نهفته است، پس از ساحل و سطح آب چه چیزی می‌توانی طلب کنی؟

برداشت: تو همچون سروی آزاده در این باغ زندگی می‌کنی، پس از این دنیا و چیزهای بی‌فایده آن چه سودی برای تو دارد؟

برداشت: در این مکان پر از وحشت، تو با ناز و زیبایی خود، گرد و خاک دنیا را منتشر کرده‌ای. ای قربانی عشق، اکنون چه آرزویی داری؟

برداشت: کلید به خانه مربوط می‌شود و غنچه‌ای که در دل بسته شده است را باز می‌کند. برای حل این مشکل، از دیگران چه کمکی می‌خواهی؟

برداشت: هر کس به نوع خود می‌گوید که اگر تمایل دارد به باطل بپردازد، پس از دنیای بی‌اعتباری که در آن است، چه انتظاری دارد؟

برداشت: دعای خالصانه در دل انسان‌های بی‌نیاز باعث می‌شود که آنها از درخواست‌های دیگران بی‌نیاز شوند. ای غافل، باید به دنبال هدف والاتری باشی.

برداشت: زیبایی و نور لیلی در مکان‌های نامحدود در حال درخشش است. ای مجنون، از جیب و دامن محمل چه چیزی را می‌طلبی؟

برداشت: دانش به دست آمده از نابودی و حیرت چشمان تو نمی‌تواند مانع خوبی و جوانمردیت شود. پس از دندان تیز قاتل چه انتظاری داری؟

برداشت: جان و دل خود را در راهت فدا کردم و همه ایمان و احساساتم را در قدم‌های تو نثار کردم. حالا، ای دل سنگی، از صائب بیدل چه انتظاری داری؟