غزل شمارهٔ ۶۷۸۰

برداشت: خودآرا به خاک خودبینی شباهت دارد، همانطور که حنای پرواز طاوس، رنگینی و زیبایی خاصی به آن می‌بخشد.

برداشت: با دقت و هدفمند زندگی کن و به داشته‌های ساده خود راضی باش؛ زیرا وقتی فقط به زیبایی‌های ظاهری توجه کنی، ممکن است چیزهایی که به نظر خوشایند می‌آیند، در واقع خوشایند نباشند و از آنها آسیب ببینی.

برداشت: آسمان از افراد پست بر کسانی که خوش زبان و دلنوازند فشار می‌آورد و با وجود اینکه نیکویی و شیرینی در کلام آنان هست، نمی‌توانند از این بند رهایی یابند.

برداشت: از سادگی و naive بودن دوری کن، زیرا اگر دنبال آرامش هستی، باید به عواقب کارهایت توجه کنی تا دردهای آینده به مشکلات کنونی تبدیل نشود.

برداشت: از سنگینی دل یکی به اندازه صد نفر پریشان می‌شود، و زلف او که همچون فلاخن کار می‌کند، باعث سبکی پرواز می‌شود.

برداشت: رُخسار زیبا و روشن او درخشان و خوش‌نما شد و در ذهن چه کسی می‌گذشت که طوطی به حرمت عشق و محبت، با حرف‌های شیرین خود در کنار آینه قرار بگیرد؟

برداشت: از خودت خارج شو تا بتوانی حقیقت را ببینی. خودبینی مانع از این است که بتوانی خدا را درست بشناسی و هرگز با خداشناسی جمع نمی‌شود.