غزل شمارهٔ ۶۷۷۷

برداشت: اگر در انجام عمل ناپسندی ارتکاب کردی، از ابراز پشیمانی خودداری کن. چرا که نیازی نیست دروغ را به احساس پشیمانی خود اضافه کنی و خود را بیش از این به آلودگی دچار کنی.

برداشت: با احتیاط دل‌تان را به دنیا که مهلت صدساله‌اش تمام می‌شود، نبندید؛ زیرا گذر زمان به اندازه یک دور تسبیح هم کوتاه است.

برداشت: اگر به عشق و محبت نزدیک شوی، مانند پروانه‌ای خواهی بود که دور زیبایی‌های فریبنده در گردش است؛ اما اگر لب به سخن باز کنی و محبت را بیان کنی، تاثیر سلیمان‌گونه‌ای بر دیگران خواهی گذاشت.

برداشت: امروز به قدری غمگین و پر از اشک هستم که دامنم به دریا می‌ماند. از دوران کودکی‌ام، مانند یک کشتی در گهواره، زندگی‌ام همیشه در حال نوسان و طوفانی بوده است.

برداشت: هرگز پیشانی‌ات را برای گرفتاران درهم مکش، زیرا این کار مانند سوهانی است که بند دوستی را از هم می‌گسلد.

برداشت: ای نسیم، زلف سیاه و پریشان او را بیشتر به هم بریز تا بوی خوش آن در بی‌نظمی بیشتری پخش شود.

برداشت: در باغی که درخت شمشاد به زیبایی خود را نشان می‌دهد، درخت سرو نیز به شکلی زیبا و جذاب، خود را با زنجیری از گل‌های رنگارنگ تزیین می‌کند.

برداشت: من در شگفت‌ام که چه باید کنم، زیرا زیبایی و حرکت دلربای او به قدری جذاب است که حتی آسمان نیز از چرخش خود باز می‌ایستد، مانند چشمی که نمی‌تواند به دور از دیدن محبوبش باشد.

برداشت: از بیان کردن وضعیت خود در برابر مردم بپرهیز؛ مانند کسی که از برملا شدن عیبش شرمنده است، چون نشان دادن مشکلات مالی و عجز، خود به نوعی عریان شدن است.

برداشت: آزادی از وابستگی‌ها، مانند بریدن زنجیرهایی است که ما را درگیر می‌کند. در این وضعیت، هیچ چیز به اندازه‌ی برهنگی و آزادی از قید و بندها ارزشمند نیست.