غزل شمارهٔ ۶۷۷۶

برداشت: اگر کسانی که به دنبال دانایی و سخن هستند، این‌گونه رفتار کنند، جهان خالی خواهد شد و حتی سرزمین هند نیز از پرندگان سخنگو بی‌بهره خواهد ماند.

برداشت: اگر به اندازه دردی که احساس می‌کردم، دل خود را می‌ساختم و از دردهای درونی فریاد می‌زدم، زمین به اندازه‌ای پر از این فریادها می‌شد که دیگر جایی برای خواب‌آلودگان باقی نمی‌ماند.

برداشت: در زندگی، سختی‌ها و چالش‌ها وجود دارد و نرمی و مهربانی آنها را کم‌رنگ نمی‌کند. این دل‌سنگی و بی‌رحمی نمی‌تواند از مشکلات به راحتی عبور کند و به سادگی قابل هضم نیست.

برداشت: آیا گل ابری می‌تواند از دریاچه‌ی درد و اندوه، آب بگیرد؟ چگونه می‌تواند دل را از اشک‌ها و گریه‌ها خالی کند؟

برداشت: زبان خود را با حسرت و غصه پر کن، زیرا هنوز زخم‌های پشیمانی بر دل نخورده است و تو همچنان از ارزش واقعی کلام و بیان خود بی‌خبر هستی.

برداشت: من در حالتی ناز و زیبایی به جوانان می‌نگرم، اما نتوانستم خود را در این حلقه بگردانم، زیرا این کمان به دلیل کشمکش خالی شده است.

برداشت: اگر زندگی اهل معرفت و معنویت از شکل و مفهوم جهان خالی باشد، چهره آن زندگی به این گونه نخواهد بود.

برداشت: انسان‌های هوشمند بدون یاد خداوند نمی‌توانند به درستی عمل کنند، زیرا اگر از یاد او غافل شوند، مانند افرادی هستند که در دل بیابانی بدون نشانه و راهنما به سر می‌برند.

برداشت: اگر زمین از دست نیکوکاران و ساده‌دلان پر شود، بهشتی جاودان و خالی برای نوخستگان به‌وجود خواهد آمد.

برداشت: اگر چه بر سنگ خالی مینایی نیست، اما از حال مستی نمی‌توان به راحتی جای دوستانی که نیستند را دید.

برداشت: لطافت و زیبایی پرده چشم، تنها برای بینایان و آگاهان دنیا قابل مشاهده است و در غیر این صورت، جان جهان و هستی از هر چیزی خالی و تهی است.

برداشت: من هیچ وقت یاد و خاطره‌ای از عشق و محبت در دل ندارم؛ مانند شعله‌ای که از آتش برمی‌خیزد، این خاندان هرگز خالی نبوده است.

برداشت: شراب قرمز توانایی دارد که کار سختی را، مثل شکستن سنگ، با زیبایی و لطافت انجام دهد. در حال مستی، می‌توان دل را از تمام غم‌ها و مشکلات رها کرد و به آرامش رسید.

برداشت: هرگز از صبح زندگی‌ام به اندازه‌ای که برای تو اهمیت قائل هستم، کم نشده‌ای. نمی‌دانم غفلت تو کی تمام می‌شود و چشمان تو از این خواب سنگین بیدار می‌شود.

برداشت: دل عاشق همیشه پر از درد و رنج است و مانند خانه‌ای نیست که اهل بخشش و کرم آن را ترک کنند. در واقع، دل عاشق هرگز از غم و اندوه خالی نیست و همیشه خاطرات و احساسات سنگین را با خود حمل می‌کند.