غزل شمارهٔ ۶۷۷۵

برداشت: به خاطر اینکه تو در این میخانه حضور داری، ای ساقی، لطفاً با یک پیمانه غم و اندوه من را از بین ببر.

برداشت: ساقی، روح‌های مقدس را از عقل و هوش خالص کن و باغ را از گیاهان غیربهینه پاکسازی کن.

برداشت: به خاطر آشفتگی و گیجی ناشی از می، نیاز دارم که تو مرتب و منظمم کنی، مانند گل که در یک ظرف زیبا قرار می‌گیرد.

برداشت: اگرچه شرایط من مناسب نیست و نمی‌توانم به خوبی زندگی کنم، اما ای ساقی، با نوشیدن شراب این ویرانی را دوباره بساز و به من کمک کن.

برداشت: امشب، ای ساقی، ساغر را به گونه‌ای کنار بگذار که فراموشی را تجربه کنم؛ چون باید بگویم که دلم می‌خواهد از شدت شوق، به حالتی شاد و مستانه گریه کنم.

برداشت: ای ساقی، شراب آشنایی را از پرده مینا بیرون آور و مرا از این دنیای بیگانه آزاد کن.

برداشت: این بیت به زیبایی و جذابیت‌های آسمان و خورشید اشاره دارد. خورشید به خاطر حرکت و نورش به زمین و آسمان می‌نازد و به خاطر جذابیتی که دارد، همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر همچنین از ساقی می‌خواهد که به مانند خورشید درخشان و دل‌فریب، وجود خود را به نمایش بگذارد و با شور و شوقی خاص، به مهمانی جاری در دل و جان دیگران بپردازد.

برداشت: باید از رفاقت با شراب بی‌غل و غش دوری کرد و عقل را از ما جدا کرد، همان‌طور که کاه را از دانه جدا می‌کنند، ای ساقی.

برداشت: مرا به چرخش درآور همچون شعله‌ای که در کوره است، از شدت مستی زیرا می‌خواهم دلی را بسوزانم مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود.

برداشت: هر ذره از وجود من را به سوی بیابانی می‌کشاند، ای ساقی، اجزای وجودم را به هم نزن و بیگانه نکن.

برداشت: این بیت به بیان حالتی از ناامیدی و بی‌روحی در زندگی می‌پردازد. آدمی از سردی و خشک‌سالی زهد (پرهيزگاری) خسته و افسرده شده است. او از ساقی می‌خواهد که از می (شراب) بنوشد و گرمای رنگ آتش را به او ببخشد تا دلش شادابی و زندگی بیشتری بگیرد. به‌نوعی، خواسته‌اش از ساقی این است که روحش را با طراوتی تازه پر کند.

برداشت: پشتیبانی بر وزن سنگین کمر نمی‌تواند به عقب برگردد، و اگر قصر زندگی به سمتی می‌رود، هر دیواری از این خانه‌ی غم با آن همراه است.

برداشت: اگر از خاک برداری، هیچ چیزی از زیبایی و نظام این میخانه به دست نمی‌آید. این به نوعی به مفهوم بی‌اهمیتی و عدم تأثیر در تغییرات دنیایی اشاره دارد.