غزل شمارهٔ ۶۷۷۳

برداشت: چشمان شمعی من وقتی به چهره روشن ساقی می‌نگرد، می‌سوزد و نور و روشنی خاصی به وجود می‌آورد که دست از بیاض و سفیدی گردن ساقی برمی‌دارد.

برداشت: در هنگام خوشی و شادی، انسان به اوج می‌رسد و به پرستش زیبایی‌ها می‌پردازد. در هر جامی که می‌نوشد، گلی از باغ خوشی‌ها و زیبایی‌ها را می‌یابد.

برداشت: سروصدا و شلوغی دور ساغر به خودی خود خوب است و کسی باید مواظب باشد که در این حال، بی‌جهت تحت تأثیر دیدگاه‌های دیگران قرار نگیرد.

برداشت: اگر ساقی وجود نداشته باشد، آرامش را از پای نشین دور می‌کند، چرا که ساقی بیشتر از این که ساغر را به دور بچرخاند، نشئگی و شادی را برمی‌انگیزاند.

برداشت: روزی برای من خواهد آمد که با شادی و سربلندی از سختی‌ها بیرون بیایم، مانند دکمه‌ای که به راحتی از لباس جدا می‌شود.

برداشت: دوست دور از من، نباید به خاطر بی‌دلی و شوق بی‌حساب، در نهایت سرخوشی چیزی از دامن ساقی بگیری.

برداشت: صبح بی‌روشنی مانند گردن مینا که به خاطر لرزشش سفید به نظر می‌رسد، از نگاه ساقی می‌گذرد.

برداشت: غم و اندوه جهان با نوشیدن شراب از بین نمی‌رود، پس سعی کن تا جای ممکن از نزدیک شدن به دستان ساقی دوری کنی.