غزل شمارهٔ ۶۷۷۲

برداشت: من مانند صدایی هستم که در ظرفی خاموش پنهان شده و هیچ‌کس نمی‌تواند انگشتش را بر حرف‌های خاموشی بگذارد.

برداشت: وجود سرمه، نماد زیبایی و روشنایی، نمی‌تواند شب را تحمل کند، زیرا نفس‌های سنگین شب باعث خستگی می‌شود. مانند صبح که هر کس نفس خود را صرف سکوت می‌کند.

برداشت: از آن چیزی که در دریای فیض و برکت وجود دارد، همچون مروارید در صدف بهره‌مند شده‌ایم. این هدیه بزرگ از عالم بالاست و این در حالی است که هیچ ظرفی از سکوت و بی‌تحرکی نمی‌تواند آن را در بر گیرد.

برداشت: خاموشی دارای فضیلت و ارزشی است که در هر جمع و انجمنی، نمی‌گذارد سخن‌های نیک و بد بر زبان‌ها بیفتد.

برداشت: اگر کسی مانند پسته بی مغز باشد، به این معنی که خالی و بدون محتواست، هیچ کس نمی‌تواند او را مجبور کند که سکوت کند یا چیزی بگوید. هر کسی حق دارد در سکوت بماند و به گفتار دیگران گوش دهد.