غزل شمارهٔ ۶۷۷۰

برداشت: اگر به دنیای پیرامونت با دقت و بصیرت نگاه کنی، متوجه خواهی شد که آسمان فقط یک حلقه از چشم است. اگر فردی صاحب نظر و آگاه باشی، آن چشم تو هستی که دنیا را می‌بیند و اگر درونت با ارزش و نورانی باشد، مردم نیز این روشنی را خواهند دید.

برداشت: با تلاش و اراده‌ات می‌توانی آسمان‌ها را نیز بشکافی، پس چرا با این سلاح پنهانی و زیر چتر محافظت خود را محدود کنی؟

برداشت: روح خود را آزاد کن و مانند شراب صبحگاهی که در رگ‌های شب‌زنده‌داران جاری می‌شود، جریان پیدا کن. تا کی می‌خواهی در یک مکان ثابت بمانی و همچون آب در جویبار ساکن باشی؟

برداشت: عزیزان در آتش ناله می‌کنند و آرزوی تو را دارند، مانند یوسف که در زندان به انتظار آغوش پدرش بود. آیا تو می‌توانی به این وضعیت پاسخ دهی؟

برداشت: تو با افکار آشفته‌ات، خود را به دردسر می‌اندازی و نمی‌دانی که اگر خود را سر و سامان دهی، می‌توانی چون جواهر درخشان باشی.

برداشت: این بیت به ما خبر می‌دهد که از برگ‌های لاله پیامی به عاشق می‌رسد، که نشان می‌دهد اگر دل شکسته و خونین جگر باشد، احساسات و دردهای درونی‌اش به بیرون خواهند آمد. در واقع، این یک نوید به عاشقان است که نشان از عمق عشق و رنج دارد.

برداشت: اگر تو چون آفتاب درخشان و گرم باشی، آن‌گاه می‌توانی همچون ذره‌ای خاک، هر چیزی را از خود دور کنی.

برداشت: اگر شب را تجربه نکرده‌ای، تلاش کن تا به حقیقت دست یابی. به یاد داشته باش که امید و آرزو همچون تیرِ خنجر در دست توست که می‌تواند روزی روشن را برایت به ارمغان بیاورد.