غزل شمارهٔ ۶۷۶۶

برداشت: از اشک‌های ما آسمان ستاره‌ای می‌سازد و از شوق دریا، صدفی جواهر تولید می‌کند.

برداشت: خورشید درخشان بی‌مورد با ناله‌ام درگیر است؛ شمعی که در هنگام وزش باد قوی بازی می‌کند، سرش را به چیزی می‌زند.

برداشت: با قدرت نوشیدنی، شیشه آسمان در خطر است. چگونه می‌تواند این نوشیدنی در جام بازی کند و دل را شاد کند؟

برداشت: مژگان زیبای تو آرامش نمی‌یابد، چون این شمشیر از شوخی آب با جوهرش بازی می‌کند.

برداشت: در دلم نمی‌توانم جایی را برای آرامش بیابم، مگر اینکه در روز حساب، مانند یک آتش سوزان، به بازی از جان بگذرم.

برداشت: چشم من مانند اشک در هر جا حرکت می‌کند، به خاطر این که هر کدام از مژه‌های او در دنیای دیگر بازی و نقش‌آفرینی می‌کند.

برداشت: بازی و سرگرمی دل یک کودک بی‌پروا را به خود مشغول می‌کند؛ زیرا اگر او در مسیر خود به دامن قیامت بیفتد، همچنان به بازی ادامه می‌دهد.

برداشت: تمام روز معلم با شوخی‌هایش دلش را می‌سوزاند و تمام شب به گوشه‌ای می‌رود تا از بازی‌های زندگی فاصله بگیرد.

برداشت: وقتی صدف به حرف بیفتد، به نظر می‌رسد که درب گرانبهایی را باز کرده است و زمانی که آب به گوهر می‌رسد، لبخند و بازی را از خود نشان می‌دهد.

برداشت: وقتی زبان به صحبت باز می‌شود، زندگی شیرین و آسان می‌شود؛ اما اگر سکوت را بشکنی و با لحن ملایم صحبت کنی، ارزش کلمات و بیان تو مانند شکر شیرین خواهد بود.

برداشت: من قلبی دارم که با وجود زنجیرهایی که به آن بسته‌اند، باز هم به شکلی شاد و آزاد می‌خندد. همچنین روحی دارم که به طور دیوانه‌وار با چاقویی بازی می‌کند و به این ترتیب خود را مشغول می‌سازد.

برداشت: از سوختن دل و جان، در نهایت خاکستر شد، آیا دل آتشین همچنان در این میدان بازی خواهد کرد؟

برداشت: اگر من احساسات و درون خود را آشکار کنم، اشک گرم و نازکی که در چشمانم است به مانند ستاره‌ای در شب، خود را نمایش خواهد داد.

برداشت: من چنان با دل بی‌رحمی برخورد می‌کنم که گویی می‌خواهم آینه دل را بر سنگ بکوبم، تا آن دل بی‌ارزش را وادار به بازی کنم.

برداشت: تا کی باید غبار و خاک بدن، چهرهٔ روح را بپوشاند؟ کسی چه مدت می‌تواند مانند جرقه‌ای در خاکستر وجودش سرگرم شود؟

برداشت: دل در زیر آسمان چطور می‌تواند آزادانه پرواز کند؟ چگونه می‌تواند در یک فضای محدود مانند صدف، جواهر را نشان دهد و بازی کند؟