غزل شمارهٔ ۶۷۶۴

برداشت: درد فراق و جدایی از محبوب در دل همچنان باقی است و این غم شما را بیشتر می‌آزارد، اما دل شمعی است که با وجود تمام مشکلات و ناراحتی‌ها، همچنان روشنی‌اش را حفظ می‌کند.

برداشت: به خاطر امیدی که به نگاهی از تو داشتم، همچون خاک پای تو در انتظار ماندم، غافل از اینکه تو با خودخواهی‌ات زیر پا، مرا نمی‌بینی.

برداشت: تو برای من مانند نوری در چشمانم می‌درخشی و از دیدن تو محرومم. نمی‌دانم باید از شدت نزدیک بودنت فریاد بزنم یا از دوری‌ات.

برداشت: افرادی که به زیبایی‌ها و زرق و برق توجه دارند، گاهی دیوانه و گاهی عاقل هستند، زیرا در چشمان آن‌ها هم نشانه‌های شگفتی و جذابیت دیده می‌شود و هم پوشیدگی و راز.

برداشت: می‌توان با دقت و بدون حجاب، زیبایی آن سرو خوش‌اندام را که مانند شمع کافوری در روشنایی فانوس خود را بیشتر نمایان می‌سازد، مشاهده کرد.

برداشت: هر کس که دلش دچار شکاف و آسیب شود و نتواند به راحتی به محبوبش نگاه کند، مانند زنبور است که از پرده‎ای عبور نمی‎کند.

برداشت: از مرزهای خود تجاوز نکن، زیرا وقتی از حد خود فراتر بروی، ممکن است دیگران به تو توجه کنند. در خانه‌ی خود، کسی که بینا است، با کوری دیگران نمی‌تواند بینایی خود را بیان کند.

برداشت: دل‌های نازک و حساس به راحتی و به سادگی تحت تأثیر قرار می‌گیرند و ممکن است با کوچک‌ترین چیزها آزرده خاطر شوند.

برداشت: در این روزها، از حرف راست بوی خون به مشام می‌رسد و نشانه‌ای از قدرت و مقام الهی به چشم می‌خورد که نشانی از روحانیّت و عشق به حقیقت دارد.

برداشت: شیرینی و خوشمزگی نمی‌توانند در یک جا به خوبی با هم جمع شوند. چگونه می‌توان در یک لب هم طعم شیرینی و هم طعم شور را تجربه کرد؟