غزل شمارهٔ ۶۷۶۳

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که این درخت سرو در باغ توانایی تحمل ناله و زاری را ندارد. ای قمری، از سرمه‌ای که بر گردن می‌زنی، دوری کن و سکوت را بر خود تحمیل نکن.

برداشت: اگر تو را به عنوان محبوب‌ترین عاشق‌ها بخوانند، حق دارد که همیشه بر بالای درخت سرو زندگی کنی، ای قمری.

برداشت: من از طوقی که دور گردن پرنده آوازخوانی است تعجب می‌کنم، چرا که او با وجود این زنجیر هنوز فریاد می‌کشد. ای قمری!

برداشت: به جای اینکه به شانس خود آسیب بزنی و آن را نادیده بگیری، بهتر است به حرف من گوش کنی. اگر می‌توانی، پرواز کن و محدودیت‌ها را بشکن.

برداشت: اگر در دست من بود، نسیم بی ادب را چون طوقی بر گردن می انداختم و مهار می کردم، ای قمری.

برداشت: در تمنای آزادی، وضعیت خود را با تو به اشتراک می‌گذاشتم، اما تو همچون یک پرنده، به زنجیر من حلقه‌ای اضافه کردی.

برداشت: چرا درخت سرو به خاطر تو احساس کدورت می‌کند؟ اگر خاکستر روشن شود، مانند آیینه‌ای خواهد بود، ای قمری!

برداشت: سرو زیبا نمی‌داند از کدام راه باید فرار کند، وقتی که هنر قلم صائب در باغ‌ها و گلزارها نمایان شود، ای قمری.