غزل شمارهٔ ۶۷۶۱

برداشت: گویی زلف محبوبی که گیسوانش را به هم می‌زند، چینی است و خال زیبایش مانند آهوی سیاه و خوشبو به نظر می‌رسد.

برداشت: چشم‌های زیبا و رنگین او به قدری تحت تأثیر شراب قرار گرفته‌اند که گویی هر یک از مژه‌هایش مانند تیغی خونین است.

برداشت: زیبایی او به حدی است که هرگاه دراز کشیده، موهای خوش‌بو و سیاهش به صورت پرده‌ای بر روی زمین افتاده‌اند و گویی همیشه در حال گره‌خوردن به پای او هستند.

برداشت: خداوند از آسیب و نظر بد محافظت کند، زیبایی او چنان است که گویی در زمین، خانه‌ای از زینت دارد.

برداشت: از آن چهره‌ی سوزان و دلربا، در دل من آتش شدیدی وجود دارد که هر تار موی سرم مانند شمعی در حال سوختن است.

برداشت: باید به مشکلات و موانع کوچک توجه نکرد و از آن‌ها نگریخت، چون زیبایی و لذت‌های زندگی مانند شبنم روی گل‌هاست و ممکن است در مسیر خوشبختی و موفقیت قرار داشته باشند.

برداشت: این بیت بیانگر زیبایی خیره‌کننده‌ای است که قدرت و عظمت خاصی به فردی می‌بخشد. به گونه‌ای که این زیبایی می‌تواند تجلی‌گر وقار و احترام باشد، حتی اگر ظاهراً در حال شوخی و بازیگوشی باشد. به عبارت دیگر، زیبایی او چنان تاثیرگذار است که هرگونه رفتار او را با تمکین و قدرت همنشین می‌کند.

برداشت: بهار تمام شده و بلبل هنوز از عشق خود نمی‌گوید. انگار که در این باغ، گل‌ها فقط به گوش شنوندگان سخن می‌گویند.

برداشت: به خاطر اینکه چشمانم به شدت تحت تأثیر اشک‌ها قرار گرفته‌اند، گویی پرده چشمم نازک شده است و در نگاه من به نظر می‌رسد که خواب سنگینی در چشمانم وجود دارد.