غزل شمارهٔ ۶۷۵۴

برداشت: با افرادی که به تلخی و بدخلق هستند، برخوردی تند و ترش نداشته باش، زیرا تو خود دارای صفات و ویژگی‌های شیرینی هستی که به مانند مورچه در میان همیشه در جستجوی نعمت‌ها و خوشی‌ها هستی.

برداشت: اگر در زمان شادی و شادابی به سر می‌بری، مثل یک نعل سیر در آتش، از آن بهره‌مند شو و این لحظات را غنیمت بشمار. پس اگر در دستانت مانند گلی، ساغری از خوشی داری، قدر آن را بدان.

برداشت: چرا از ترس پاییز بر خودت فشار می‌آوری و ناراحت می‌شوی؟ غم را مثل غنچه بگذار و از میان ببر، چون در قلب تو طلا و ارزش وجود دارد.

برداشت: رفت و آمد و عشق و وصال معشوق، روح و دل را تازه و شاداب می‌کند. بهشت تو در این دنیا به تو وعده داده شده، اگر زیبایی و خوشی را در دلت داشته باشی.

برداشت: آیا محبت تو به من مانند زهر خشم نیست که مرا آزار دهد؟ چون تو با من صحبت می‌کنی اما در دل به دیگری فکر می‌کنی.

برداشت: وقتی که نور خورشید به نیلوفر می‌تابد، آن را پژمرده می‌کند. تو مانند آفتاب جادوگری هستی و چشمانت مانند نیلوفر است.

برداشت: لطفاً با مهربانی از کنار ما نگذری، چرا که ما هنوز در حال پختن و به کمال رسیدن هستیم. اگر در دل خود آتشی مانند لاله داری، ارزشش را دارد که به ما توجه کنی.

برداشت: اگر جرات و شجاعت داری، می‌توانی به دلیری و قدرت خود بر دشواری‌ها غلبه کنی.

برداشت: اگر دلت برای عاشق نسوزد، ای آیینه! عذر تو این است که از زیبایی او، بهشت و کوثر را در دست داری.

برداشت: امروز آیینه تاریک و زنگ‌زده خود را روشن کن، زیرا در دستانت مانند گردون، خاکستری و تیره‌ای وجود دارد.

برداشت: کباب تازه و داغ، شعله را خاموش می‌کند. آیا باز هم به آتش جهنم فکر می‌کنی اگر چشمت بر لذت‌های زندگی معطوف باشد؟

برداشت: در اینجا بیان شده است که اگر به دلیلی از دیگران جدا هستیم و احساس بیگانگی می‌کنیم، این وضعیت به خاطر نداشتن توانایی پرواز و چالاکی نیست، بلکه به خود ما بستگی دارد. در واقع، اگر توان و قابلیت لازم را داشته باشیم، نباید در مواجهه با مشکلات و چالش‌ها تسلیم شویم و نباید خود را سرزنش کنیم.