غزل شمارهٔ ۶۷۵۱

برداشت: اگر مانند نرگس، بی‌خبر از دنیای بیرون، بر روی جام زرینی نشسته‌ای، باید همچنان بر روی تکه‌های گل هم با چشمانی پر از شگفتی و توجه نگاه کنی.

برداشت: تو مثل سبزه‌ای هستی که زیر سنگ پنهان شده و به خاطر بی‌حالی‌ات فرصت‌هات را از دست می‌دهی. اگر کمی تلاش کنی، می‌توانی کارهای بزرگی را انجام دهی و تحولی ایجاد کنی.

برداشت: چرا ای موج مانند آب دریا در یک مکان ثابت مانده‌ای؟ در حالی که در هر حرکتی که داری، زیبایی و تماشای جدیدی وجود دارد.

برداشت: اگر بخواهی می‌توانی به آرامی در آغوش دریا بروی، اما باید کنترل و اختیار خود را رها کنی.

برداشت: اگر تو به دلیل حیرت و شگفتی مانند قمر در دایره‌ای در حال گشت و گذار هستی، چه فایده‌ای دارد وقتی که یار خود را زیر بال و پر داری؟

برداشت: تو مانند شرابی هستی که در درون زندان گل (لباس یا چهره‌ات) گرفتار شده‌ای و این حالت تو را به شور و هیجان می‌آورد. می‌توانی از این خمیده و محبوس بودن بیرون بیایی و این بندها را بشکنی.

برداشت: اگر جامه‌ات بر اثر سیلی دوستانت کبود شده است، در هم نبر و ناامید نشو، زیرا حتی بدون این رنگ نیل، از چشم کسانی که به تو توجه دارند، خطراتی وجود دارد.

برداشت: چرا مثل یک کشتی که روی دریا در نوسان است، می‌لرزی؟ اگر خود را بشکنی، خطرهای بیشتری را مانند صد بال پرنده از موج‌های خطرناکی تجربه خواهی کرد.

برداشت: چه فایده‌ای دارد اگر از ساغر خورشید می‌نوشی، در حالی که بر چهره‌ات لکه‌های تیره وجود دارد، در حالی که زیبایی‌ات مانند ماه است؟

برداشت: ای طوطی، فریب نخور از حرف‌های شیرین و جذاب خودت، چون این زیبایی کلام از دل و زیبایی گلوسوز است که به تو قابلیت صحبت کردن داده است.

برداشت: آیا چشمان عاشق می‌توانند تو را با تنها یک نگاه، همچون سیر ببیند؟ زیرا در هر لحظه، تو زیبایی تازه‌ای را همچون گل به نمایش می‌گذاری.

برداشت: ای سرو بی‌ثمر، جلوه‌ات بر دل تأثیر عمیق دارد، اما با وجود زیبایی‌ات، تو هنوز به خودت مغرور هستی و این حس غرور را به کمر خود بسته‌ای.

برداشت: وقتی تو در دل خود غم و اندوهی داری، چطور می‌توانی از سختی‌ها و عذابی که در اطراف وجود دارد، نگران باشی؟ داغی آتش و مشکلات زندگی مانع از این نمی‌شود که یک قطره اشک آرامش را به تو بدهد.

برداشت: زندگی در این جهان چیزی جز درد و رنج نمی‌آورد، بنابراین اگر هم مانند لاله‌ای که بر دلش زخم دارد، داغی در دل خود داری، آن را با ارزش بدان و از آن استفاده کن.