غزل شمارهٔ ۶۷۵۰

برداشت: اگر به نظر بیاید که از کسانی که بدشانس هستند روی برمی‌گردانی، باید بدانی که روحشان هنوز تازه است و تحت تاثیر عطر خودت قرار دارند.

برداشت: اگر که از خانه بیرون بیایی، با این حال نمی‌توانی خود را بپوشانی، زیرا که زیبایی باغ دل‌انگیز در نظر تو، همانند چهره‌ات تابنده است.

برداشت: کجا می‌تواند فکر کسانی که همیشه در جستجوی دیدن و تماشا هستند به یاد تو بیفتد؟ در حالی که خودشان صدها تله برای جلب توجه و نگاه مردم دارند و از زیبایی‌های خود لذت می‌برند.

برداشت: اگر چهره آتشین تو موجودیت داشته باشد، مانند زلالی جیوه می‌شود؛ و اگر در برابر خود از آیینه فولاد استفاده نکنی، این زیبایی پنهان می‌ماند.

برداشت: چگونه می‌تواند رنگ چهره یوسف بر زمین بریزد، وقتی که نگاه کردن به تو اینقدر دل‌انگیز است؟ به‌طوری که بوی پیراهن او باعث می‌شود دل‌ها برای بوی خودشان بی‌تاب و شیدا شوند.

برداشت: اگرچه در ظاهر به نظر می‌رسد که آرامی، اما در پشت این آرامش، مانند پلنگ خشمگین، طغیانی از احساسات و قدرت نهفته است که می‌تواند خطرناک باشد.

برداشت: چشمانت چه قدرتی دارند که نگاهشان به چهره‌ات خیره می‌شود؟ در حالی که چین‌های زلفت همیشه در ابرویت خود را نگه داشته‌اند.

برداشت: تو به خاطر لطافتی که داری، ممکن است در نظر دیگران قابل مشاهده نباشی. اما با این حال، چرا برای یافتن خود از جستجوی گرمی ذرات جهان خودداری می‌کنی؟

برداشت: زلف زیبای تو به زیبایی خود عذرخواهی می‌کند، گویی در ظاهر از دوری و غیبت خود ناراحت است و این نشان می‌دهد که از دلش دوری و غیبت را نمی‌پسندد.

برداشت: با کسانی که دل‌های سنگینی دارند، مانند تیغی که بر روی گردن کج می‌شود، رفتار نکن. اگر در مسیر خود مانع شوی، از زیبایی‌ها و فراز و نشیب‌های زندگی بی‌نصیب خواهی ماند.

برداشت: اگر در زمان خشم به آینه نگاه کنی، ممکن است مانند پلنگ خشمگین دچار وحشت شوی. بهتر است در آن لحظه از نگاه کردن به خودداری کنی.

برداشت: قبل از آنکه به فصل پاییز برسیم، گلاب را با حرارت اشک خود بساز و اگر به زیبایی و عطر خود وابسته‌ای، از این وابستگی دست بردار.