غزل شمارهٔ ۶۷۴۷

برداشت: ما مثل یوسف، برای فروش نمی‌آییم و خوشبختانه قیمت و ارزش ما برای خریداران شناخته‌شده نیست.

برداشت: اجناس ارتباط و آشنایی که باید در دل‌ها وجود داشته باشد، اکنون از آن‌ها دور شده است و تنها دیواری از خاطرات آشنایان باقی مانده است.

برداشت: زلف عاشقانه ما باعث گیجی و آشفتگی خیلی‌ها شده است، اما این زلف سیاه به کسی آسیب نزده و به مشکل نیفتاده است.

برداشت: من در دلم آرزوی خانه‌ای در دامن صحرا دارم که در آن فقط صدای گردباد به گوش برسد و هیچ کس دیگری مزاحم نباشد.

برداشت: در دنیای امروزی، انسانیت و محبت که روزگاری در میان مردم رواج داشت، به فراموشی سپرده شده است. در چنین زمانی، حتی نرگس زیبا و خاصی که نیاز به مراقبت دارد، هیچ پرستاری در کنار خود نمی‌بیند.

برداشت: اگر تمام دنیا پر از خوبی‌ها و نعمت‌ها شود، باز هم از محبت و محبت دست دوست و یارم بر سرم نخواهد افتاد.

برداشت: اگر دشمن به تو آسیب بزند، باید به آرامی و با زیبایی نظرت را جلب کنی و از خودت فاصله بگیری تا او نتواند به تو نزدیک شود.

برداشت: از این دشت پر خطر و پر حوادث مانند روم، من چگونه می‌توانم برآیم؟ هر سو را که نگاه می‌کنم، آتش و خطر وجود دارد، مانند زبانی از مار که در حال گاز گرفتن است.