غزل شمارهٔ ۶۷۴۴

برداشت: تو از کجا آنقدر هوش و ذکاوت داری که به خودت بی‌توجه باشی؟ بهتر است که همین مقدار از زندگی دنیا را خرج کنی و به همین بسنده کنی.

برداشت: به محض اینکه بگویی نمی‌توانی، از طرف کسانی که بصیرت دارند، از دنیا دور می‌شوی. تا زمانی که چشمانت را نبندی، نمی‌توانی به درک صحیحی دست پیدا کنی.

برداشت: اگر می‌خواهی در امنیت و آرامش باشی، نباید از پیروی دست بکشی. زیرا اگر به دنبال کسی بروی که راه را به تو نشان می‌دهد، ممکن است با مشکلات و بلاهایی روبرو شوی.

برداشت: اگر اژدها به نرمی و چربی خود ببالد، مار را به راحتی می‌تواند بر گردن خود ببندد. بهتر است که با این موجودات سخت و خشن، به روشی نرم و ملایم برخورد کنیم تا دچار آسیب نشویم.

برداشت: اگر فردا تو از آتش جهنم محافظت کنی، این به خاطر این است که امروز ناتوانان را حمایت کرده‌ای.

برداشت: اگر قسمت و نصیب از سفره‌ی دنیا برای ترانان و خوشبختان است، ای صائب، چرا مانند خورشید درخشان، در میان تمام مشکلات و پریشانی‌ها سرگردان هستی؟