غزل شمارهٔ ۶۷۳۷

برداشت: این شعر به این معناست که جامی که از شراب پر شده و حجم آن کم است، نمی‌تواند به سادگی از بین برود یا تهی شود. همچنین اشاره دارد که این حبابی که روی سطح آب دیده می‌شود، نمی‌تواند به تنهایی مانند دریا وجود داشته باشد و تهی شود. در واقع، منظور از این اشعار این است که چیزهای بزرگ و باارزش به راحتی از دست نمی‌روند و وجود آنها همواره برجسته باقی می‌ماند.

برداشت: هر کسی که مثل محراب، از دنیا دوری کند و به سوی خدا روی بیاورد، در آستان او مقام والایی پیدا می‌کند و همچون سرفرازان در برابر او سجده می‌کند.

برداشت: عمر انسان مانند حبابی است که در یک لحظه از بین می‌رود و این نتیجه‌ی آن است که کسی که از دریا دور شده و به دنیای فانی روی می‌آورد، در نهایت به نابودی دچار می‌شود.

برداشت: این بیت به مفهومی اشاره دارد که باید از نابودی و نقصان پرهیز کرد، زیرا وقتی که چیزی به کمال و تمامیت می‌رسد، زیبایی و شکوه آن انکارناپذیر است. در واقع، هر چیزی که کامل و بی‌نقص باشد، خود را در برابر جذابیت و نورانی بودن قرار می‌دهد و نور خورشید آن را درخشان‌تر می‌سازد. بنابراین، باید از هر گونه کمبود و نقصان دوری کرد تا به عظمت و زیبایی دست یافت.

برداشت: افراد دانشمند و بینا نمی‌توانند از مشکلات و دشواری‌های زندگی فرار کنند. این آتشِ وجودشان به اندازه‌ای است که نمی‌تواند آنها را از سختی‌ها دور کند.

برداشت: ای قهرمانان بلندمرتبه و گرانقدر، همان‌طور که کوه قاف به خاطر شما سبک شده، وقت آن رسیده است که آن کس که مانند عنقا (پرنده‌اسطوره‌ای) است، از جمع و هیاهو کناره‌گیری کند و به تنهایی برود.

برداشت: در باغی که اشک‌های ما همه جا جاری است، لاله‌ها به خاطر بی نیازی خود، از رطوبت شبنم خالی می‌مانند.

برداشت: هر کسی که قبل از مرگ و رفتن از دنیا، خود را از دنیا جدا کند و به فکر آخرتش باشد، در برابر هجوم ناگهانی مرگ نخواهد لرزید و مضطرب نخواهد شد.