غزل شمارهٔ ۶۷۳۵

برداشت: خنده بی‌مورد نکن تا مورد سرزنش قرار نگیری. از راه نیکی خارج نشو تا ناپسندیده نشوی.

برداشت: تا زمانی که عشق و زیبایی را از هم تفکیک نکنی، هرگز بویی از جذابیت و زیبایی واقعی نخواهی شنید.

برداشت: کوه به خاطر صدا به زمین افتاده و به جمع افراد با ارزش نزدیک نشو، چون ممکن است حرف‌های بی‌ارزشی بشنوی که برایت جالب نیست.

برداشت: گوش خود را مانند صدف سنگین کن و از زیبایی‌ها و نیکی‌های زندگی دور باش، تا صدای منفی و ناخوشایند را نشنوی.

برداشت: گوش بدن مانند حلقه‌ای است که از بیرون پیام‌هایی را دریافت می‌کند، اما مراقب باش که داستان ما را از افرادی که به تن و جسم خود اهمیت می‌دهند، نشنوی.

برداشت: افراد سطحی و بی‌عمق چون به عمق احساسات دست نمی‌یابند، از حقیقت عشق و تجربه‌های عمیق خبری ندارند. این موضوع را نمی‌توان از افرادی که تنها ظاهری از ایمان و زهد دارند، شنید.

برداشت: کافران به پرستش بت‌ها مشغولند و به دنیا دل بسته‌اند، اما از اهل دنیا و سخنانشان به دور باش.

برداشت: سرنوشت و شانس باعث نمی‌شود که انسان در وطن خود مشهور شود، زیرا برای آنکه کسی را بشناسند، باید عطر خوشی از او به مشام برسد. اگر دریا وجود نداشته باشد، نمی‌توانی صدای موج را بشنوی.