غزل شمارهٔ ۶۷۳۳

برداشت: به تفکر و اندیشه پرداخته و اندکی خود را خارج از مشکلات و دشواری‌ها قرار بده، تا مانند ماه در روز عید به تدریج افزایش یابی و شکوفا شوی.

برداشت: خاموش باش و از بحث و گفت‌وگو بپرهیز، زیرا در این حالت است که می‌توانی حقیقت را دریابی. از سوال و شبهات عبور کن تا به مقام بی‌چون و چرایی دست یابی و به درک عمیق‌تری برسی.

برداشت: اگر دانه‌ای به دور آسیا می‌چرخد و به پاکی می‌رسد، تو هم باید خود را عزیز و خالص کنی تا مانند نقطه‌ای در پرگار ثابت و محکم بماندی و از گردون بی‌ثباتی دور شوی.

برداشت: خسروان و حکمرانان را دشمنی مانند یک کشور بیگانه نیست. از این رو، به خاطر بی‌توجهی نباید از جایگاه و حدود خود فراتر روی.

برداشت: خاک پای انسان‌های فروتن و دانشمند ارزش و حکمتی باورنکردنی دارد. باید تواضع و فروتنی را پیشه کنی تا به مقام ارزشمند علم و آگاهی دست یابی، همچون افلاطون، فیلسوف بزرگ.

برداشت: دیواری که بین تو و گوهری که درون صدف پنهان است را بردار، تا بتوانی مانند موجی صاف و دل‌آرام، با رودخانه هماهنگ و یک‌رنگ شوی.

برداشت: ای دل نازک‌خوی، از خیال زیبایی‌های لیلی شرم کن. چرا که با این چشمان بازیگوش و دل‌ربا، تو را به جنون می‌کشاند. پس بهتر است مراقب باشی.

برداشت: درست مثل اینکه اگر در زمین فاقد ارزش و اعتبار بایستی، حتی با داشتن ثروت فراوان هم چیزی از ارزش و اعتبار تو کم نمی‌شود.

برداشت: سرو از اسارت پاییز رهایی یافت. اگر تو هم با نظم و هماهنگی زندگی کنی، همیشه زنده و جاودان خواهی بود.

برداشت: هر چیزی که به وجود می‌آید، وابسته به علت آن است و روزی از وجود انسان جدا نمی‌شود. بنابراین، صائب، نسبت به هر نوع زحمتی و مشقت، نباید زیر بار منت و حاجت کسی برود.