غزل شمارهٔ ۶۷۲۷

برداشت: در زندگی چقدر وقت خود را بی‌فایده سپری می‌کنی؟ آیا فقط برای بهبود اوضاع و شرایط خود اقدام می‌کنی؟

برداشت: در نهایت، این خانه‌ها به مکانی برای سوگواری تبدیل می‌شوند، زمانی که زعفران را به جای برگه‌های کاه در گل می‌گذاری.

برداشت: در روز قیامت، هر فردی باید جوابگوی اعمال خود باشد و در برابر خداوند از هر لحظه‌ای که در زندگی‌اش به بطالت گذرانده است، شکایت خواهد کرد.

برداشت: هرگز از دستگیری تو غافل نیست، حتی برای یک لحظه. حتی اگر بخواهد فکر کند که از چنگال مرگ آزاد است، در واقع خود را در غفلت قرار می‌دهد.

برداشت: در بهار قیامت، هر تخم یا نتیجه‌ای که در زمین بکاریم، چه خوب و چه بد، از خاک بیرون خواهد آمد.

برداشت: سالیان طولانی به خودت محبت کرده‌ای و اگر هم درخواستی داری، با مهربانی برخورد می‌کنی.

برداشت: عارفان در مکانی دور از دیگران به تفکر و درون‌نگری می‌پردازند، اما تو به جای درون‌نگری، با افکار بی‌خود خود را مشغول می‌کنی.

برداشت: پیمایندگان در سفرهای طولانی، دو مرحله را به یکدیگر متصل می‌کنند و تو در مسیرت، در هر مرحله ده بار توقف می‌کنی تا به مقصد برسی.

برداشت: دریانوردان به دور از ساحل هستند و تو مثل گیاهان بی‌ارزش، بی‌ثمر و بی‌فایده در تلاش برای نزدیک شدن به ساحل هستی.

برداشت: هرچه در این دنیا به دست می‌آوری، جز درد و غم عشق، وقتی که از این جهان می‌روی، باعث حسرتت می‌شود.

برداشت: چطور می‌توان با تو که سنگینی و قدرت داری، مسیر را هموار کرد؟ تو به خاطر سنگینی‌ات، حتی سیل را نیز تنبل و بی‌حرکت می‌کنی.

برداشت: تو آن‌چنان به طلا و جواهر عشق ورزیده‌ای که حتی خون خود را به امید گرفتن خون‌بها در دست قاتل قرار می‌دهی!

برداشت: تا زمانی که گرد و غبار کاروانی که از دید پنهان شده، نرفته، آرام بگیر و در راه فکر نکن که چند بار دلت برای آن دلتنگی می‌کند؟