غزل شمارهٔ ۶۷۲۶

برداشت: ای کسی که برای درمان درد دل خود فکر می‌کنی، باید بدانی که ارتباطت با چشم یار بیهوده است.

برداشت: در فضایی که آسمان تحت تأثیر غم و اندوه است، جایی برای شادی و نشاط وجود ندارد. با این حال، تو از روی سادگی و بی‌خبری، به شادی و رقص مشغول هستی، در حالی که واقعیت تلخی در اطرافت وجود دارد.

برداشت: از هر کجای مویت، سفیدی و نشانه‌های پیری هویدا می‌شود که نشان می‌دهد مرگ تو ناشی از غفلت است، اما همچنان به کارها و امور زندگی‌ات می‌پردازی و خانه‌ات را سامان می‌دهی.

برداشت: می‌توانی با طلا و نقره، صد دل ویران را بازسازی کنی، اما آنچه برای خانه‌ات هزینه می‌کنی، باید گل و زیبایی باشد.

برداشت: به جز عمل و کار کردن، چیزی از دنیا به دست نخواهد آمد و تنها چیزی که باقی می‌ماند، حسرت و افسوس است بر آنچه که به دست آورده‌ای.

برداشت: وقتی قد و قامت آدمی خم شود و بی‌خبر از عقل خود زندگی کند، تا چه زمانی می‌خواهد زیر این دیوار کج و ناسازگار، خواب بماند؟

برداشت: ای کسی که در پی ظاهرسازی هستی، مانند کسانی که بی‌خبرند، زندگی و مرگ را برای خود سخت و دشوار می‌سازی.

برداشت: در این متن به این موضوع اشاره شده که در این مکان پر از سختی و درد، جایی برای امید وجود ندارد و در واقع، تلاش‌ها و آرزوهای خود را به هدر می‌دهی.

برداشت: تلاش و عمر گرانبهای خود را صرف موضوعات بی‌اهمیت و بی‌اساس می‌کنی، در حالی که می‌توانستی آن را به حقیقت و مطالب ارزشمند اختصاص دهی.

برداشت: بدون فکر و تأمل، سخن ابلیس را می‌پذیری، اما وقتی نوبت به انجام کار خیر می‌رسد، تردید و دودلی به سراغت می‌آید.