غزل شمارهٔ ۶۷۲۵

برداشت: چقدر می‌خواهی دل خود را از زیبایی‌های مختلف پر از غم کنی؟ تا کی می‌خواهی این آینه را از زیبایی‌هایش پنهان نگه‌داری؟

برداشت: کشتی تو، با وجود تمام مشکلات و خونریزی‌ها، به ساحل امنی رسیده است. اگر بخواهی، می‌توانی با ایجاد صلح و آرامش، نعمت‌های فراوانی را به دیگران هدیه کنی.

برداشت: اگر هر فردی بخشی از دارایی یا توانایی خود را در حمایت از نیازمندان صرف کند، می‌تواند به مرور زمان ثروتی بزرگ و ارزشمند انباشته کند.

برداشت: خورشید، حتی اگر تو آن را با چوبی به نام چوگان به حرکت واداری، از فرمان تو سرپیچی نخواهد کرد و همچنان به عبادت قامت تو ادامه خواهد داد.

برداشت: عاشقان برای این که بتوانند گریه کنند، از خون خود می‌نوشند؛ اما تو ای ستمگر، برای این که لبخند بر چهره‌ات بیاوری، دیگران را به زحمت می‌اندازی و از آن‌ها استفاده می‌کنی.

برداشت: اگر صبر کنی و مانند یوسف در چاه و زندان تحمل داشته باشی، از عزیزی به قدرت و فرمانروایی بزرگ می‌رسی.

برداشت: ماهیت واقعی تو مانند تیغ تیز و برنده است؛ اگر لباس‌های موقتی و عاریتی را کنار بزاری و خود واقعی‌ات را نشان دهی، آن جوهر درخشان بروز خواهد کرد.

برداشت: چند وقت دیگر می‌خواهی از جان خود برای حفظ خودداری کنی؟ تا کی می‌خواهی در چشمه حیوانی خود را کنترل کنی؟

برداشت: با صبر و استقامت می‌توان به درمان بسیاری از دردها و مشکلات پاسخ داد. آیا می‌توانی با تکیه بر این صبر، به سادگی دردها و رنج‌های خود را درمان کنی؟