غزل شمارهٔ ۶۷۲۳

برداشت: در زندگی، بدون درنگ باید به کارهای ارزشمند و مفید بپردازیم. وقتی به کارهای الهی و مهم می‌رسیم، نباید آنها را به فردا موکول کنیم.

برداشت: اگر بتوانی، دست خود را از آلودگی‌های دنیوی پاک کن؛ سپس مانند عیسی، دستت را در یک ظرف با نور خورشید قرار ده.

برداشت: در دنیای بی‌نهایت، در خوابگاه عدم، گل‌ها و گیاهان خوشبو وجود ندارند؛ آنچه در شب‌ها با نفس‌های خود انجام می‌دهی، تنها آه و افسوس است.

برداشت: بینایان همیشه در تلاشند تا عیوب خود را پیدا کنند و آن را اصلاح کنند، اما تو با داشتن بسیاری از چشم‌ها، فقط به دنبال عیوب دیگران هستی.

برداشت: پیش از اینکه به سن و سالی برسی که باید دوباره به بالا نگاه کنی، همواره با اعتماد به نفس و سربلند زندگی کن. تا زمانی که هنوز جوانی و قدرت داری، اجازه نده پشتت خم شود.

برداشت: اگر می‌خواهی به بالاترین درجات و اهداف بزرگ دست یابی، باید تلاش کنی و به سادگی به دستیابی‌های کوچک قناعت نکنی. باید تلاش کنی تا به‌جای یک قطره، به دریای بزرگ تبدیل شوی.

برداشت: چند بار می‌خواهی به حساب ستاره‌ها وقتت را بگذاری و عمرت را صرف کنی؟ تا کی می‌خواهی برای کوچک‌ترین دشواری‌ها زحمت بکشی و به سختی بر آن‌ها غلبه کنی؟

برداشت: چرا همچنان مانند یک غنچه در باغ زندگی منتظری و از شادی‌های نادرست و بی‌مورد، دنیای وجودت را تحت تأثیر قرار می‌دهی؟

برداشت: سیل در اینجا به معنای شدت و فراوانی است و روشن‌گری اشاره به روشنی و آگاهی دارد. به این معنا که مانند اینکه دریا به‌هم پیوسته و مداوم نیست، باید تلاش کنی که در دل افراد با فهم و دانش جا بگذاری. با کوشش خود، سعی کن که نور و آگاهی را در دل‌های روشن‌فکران بگنجانی.

برداشت: اگر بتوانی مانند موجی دریا آزاد و رها شوی، می‌توانی در دل دریا نیز به راحتی نفس بکشی و خود را رها کنی.

برداشت: چون صدفی که جواهر را در خود نگه می‌دارد، اگر تو هم از عالم بالا تلاش کنی و درخواست کنی، می‌توانی از رزق و نعمت‌های خود بهره‌مند شوی.