غزل شمارهٔ ۶۷۲۰

برداشت: ای زیبایی تو چنان درخشان است که هر جا باشی، مانند برقی سوزان جلوه‌گری می‌کنی و نسیم حضور تو مانند دامن آتش‌هایی را که در اطراف است، می‌پوشاند.

برداشت: چهره زیبا و دلنواز تو به قدری درخشان است که حتی خارهای گل هم معنادارتر و باارزش‌تر به نظر می‌رسند. هر گل زیبایی در دامن تو همانند شعله‌ای از نور و روشنی است.

برداشت: از چهره‌ی درخشان تو ستاره‌های کهکشان در هر کوچه می‌تابند و به خاطر خم ابروی تو، هر خیابان پر از نور ماه نو است.

برداشت: هر حبابی در این دریا به خاطر زیبایی بی‌نهایت تو، جایی برای خلوت با ماهی پنهان شده در زیر پیراهنی است.

برداشت: هر یاد و خاطره‌ای که از زیبایی و جذابیت تو در ذهن دارم، همچون آتش‌نشانی است که در آتش، یاد خلیل الله را زنده می‌کند و در دل من شوری از عشق و زیبایی به وجود می‌آورد.

برداشت: ابر مهربانی تو، آتش را به باغی زیبا تبدیل کرده است و هر دیوانه‌ای در این باغ مثل گلی در خاکی نرم و خرم افتاده است.

برداشت: نور آفتاب که در همه جا جریان دارد، به معنای وجود و یاد تو در دل‌های ماست و در هر گوشه‌ای از جهان اثر تو حس می‌شود.

برداشت: شما در دامن بی‌نهایت طبیعت خود، هر گردشگری مانند ماهی در دریاِ بی‌رنگ و شفاف‌تان هستید که ظاهری زیبا و نقره‌ای دارد.

برداشت: هر کدام از مژگان تو مانند یک سوزن، به تنهایی زیبایی و خاصیتی ویژه دارند و همه آنها به طور جداگانه نمایانگر زیبایی موهای تو هستند.

برداشت: نور خاص تو بر دیوار تابیده و در آفتاب، از هر روزنی سر برآورده است.

برداشت: به خاطر شدت عشق و اشتیاق به تیغ تو، در هر بهاری هر سر خار در این بیابان مانند گردن آهو می‌لرزد.

برداشت: زیبایی و پاکی یوسف در سنّت لباسش، در کنار بخشش و رحمت تو مانند دریا نمایان می‌شود، حتی اگر کسی دچار تردید باشد.

برداشت: جای تعجب نیست اگر کاغذ به معجزه‌ای تبدیل شود؛ زیرا قلم صائب در این شعر همچون درختی است که همیشه امن و مطمئن است.