غزل شمارهٔ ۶۷۱۹

برداشت: شبنم را از باغ بیرون آورده‌اند و این برای کسی که دلش روشن است، خوشایند و مفرح است، زیرا او در زیبایی و رنگ‌های گل‌ها غرق شده است.

برداشت: کوه طور به خاطر نور و روشنایی که بر آن تابیده، به پروازی بلند و آزاد دست یافته است، در حالی که تو با استقامت و ثباتی که همچون کوه آهنی داری، محکم و استوار باقی مانده‌ای.

برداشت: اگر فرهنگ و عادتی در جامعه وجود داشت که مردم به خاطر مرگ مردگان به شیون و زاری بپردازند، زندگی می‌توانست بسیار تلخ و دشوار شود، زیرا این نوحه و اندوه به دل‌های مرده و ناامید عمق بیشتری می‌بخشید.

برداشت: اگر دل روشن و آگاه داشته باشی، پرده‌ای بر نادانی‌ات می‌افتد، چون با زیبایی یک معشوق که در زیر یک لباس پنهان است، روبرو می‌شوی.

برداشت: غنچه با دستانی زیبا پوست خود را پاره کرده و از آن بیرون آمده است، اما تو هنوز به خاطر سستی و ضعف، در پیراهن خود زندانی هستی.

برداشت: اگر نمی‌خواهی این خانه را مانند عاشقان ویران کنی، پس به عقل خود نگاه کن و از عبرت دیدگاهت، راهی پیدا کن.

برداشت: در جایی که آشفته و خطرناک است، فقط چهره‌ای از زندگی و زیبایی وجود دارد که مانند دهن شیر، نشان‌دهنده‌ی خطر و قدرت است و به هیچ چیز دیگری نمی‌توان امید بست.

برداشت: زیبایی بی‌نظیر و سوزان او نیازی به آرایش و تزیین ندارد، چرا که هر شکوفه‌ای که به آتش می‌افتد، مانند دامن او در حال شعله‌ور شدن است.

برداشت: اگر در دنیای دلخواه و آسایش، جایی نداشته باشی، حتی اگر در تمام دنیا هم باشی، اما بی‌مأمن و بی‌پناهی، همه‌چیز از تو دور خواهد بود.