غزل شمارهٔ ۶۷۱۳

برداشت: ابر تیره و تار، در یک لحظه می‌تواند جهان را gloomy و تاریک کند و یک انسان بی‌خوشی و تلخمزاج می‌تواند خوشی و شادی را برای همه تبدیل به غم و اندوه کند.

برداشت: قطره‌ای شبنم بر روی گل‌های بی‌خار نشسته و این بار سبک و روح‌نواز به نوعی سنگینی می‌بخشد که حتی یک اندک اندوه نیز حس می‌شود.

برداشت: در حالت تجرد و بی‌مادی، فقط یک حجاب کوچک می‌تواند مانع از رسیدن به هدف شود، مانند آستین دستی که به آرامی در حال حرکت است و به سختی می‌تواند بر چیزی تکیه کند.

برداشت: افراد نااهل در زخم‌های خود فقط به درد و رنج می‌افزایند و اگر ناراحتی ما را درک می‌کردند، حداقل انتظار داشتند که یک درمان برای آن ارائه دهند.

برداشت: صدا از هیچ چیز به تنهایی بلند نمی‌شود و رازهایی که کسی را در دل دارد، به سرعت فاش می‌شود.

برداشت: در نظر من، ضعف و ناتوانی اهمیت زیادی پیدا کرد، زیرا سلیمان با نشان زیبایی که بر پیشانی‌اش بود، توانست جهان را تسخیر کند.

برداشت: نمی‌توان با گریه شدت عشق را کم کرد و شبنم نمی‌تواند آتش خورشید را خاموش کند.

برداشت: هر که دارای زیبایی و نیکی است، به سادگی و با یک اشاره می‌تواند به عشق و وصال برسد، مانند اینکه خورشید به یک پلک زدن نزدیک می‌شود. مثل شبنمی که بر روی گل می‌نشیند و جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: اگر می‌توانستم، گوش‌هایم را مانند قلمی می‌ساختم که به شیرینی شکر باشد و مانند نی، در آن عطر و چاشنی به همراه می‌داشتم تا بتوانم همدمی را به سوی خود جذب کنم.

برداشت: اگر در این مدت امیدم را آبیاری می کردم، کشت و کارم به رشد و خرمی می رسید، اما به دلیل این‌که در افکارم غرق شده‌ام و نگاه من به واقعیت تغییر نکرده، نتیجه‌ای نداشته‌ام.

برداشت: دوری کسانی که غمگین هستند نباید موجب اندوه شود؛ مرگ کسانی که زندگی را با غم سر کرده‌اند، نباید دلیلی برای برگزاری مراسم سوگواری باشد.