غزل شمارهٔ ۶۷۱۰

برداشت: هرچند که من از خون و احساسات زیادی خالی شده‌ام، اما دل من به خاطر تشنگی همچنان درونم می‌سوزد، مانند شعله‌ چراغی که روشن است.

برداشت: من به اندازه‌ای از عشق و دلتنگی درونم آتش دارم که ساغر خونم را مانند لاله‌ای سرخ رنگ به بیرون نیاورده‌ام. این داغ و تشنگی در قلبم وجود دارد.

برداشت: اگر در کاسه‌ام دریا بریزند، به سراب تبدیل می‌شود. چون مغز و فکر من از شدت تشنگی خشک شده‌اند.

برداشت: من نگاه مهربانی به کسانی که دل‌های سرد و سخت دارند دارم و در این روزگار، مانند کسی که آب را از لبه تیغ می‌گیرد، به دنبال رفع تشنگی و نیازهای مردم می‌روم.

برداشت: حالم از دوری معشوق و جان بخش من به خوبی معلوم است. مانند اسکندر که بر اثر تشنگی عذاب کشیده، من نیز در حسرت او رنج می‌برم.

برداشت: پر طاووس باید زیبا و پررنگ باشد، اما صائب هیچ غمی ندارد، حتی اگر از تشنگی بسوزد.