غزل شمارهٔ ۶۶۹۹

برداشت: تکلیف من با عمر جاودانی خضر مشخص نیست. فقط سنگینی درد و فقدان عزیزانم را حس می‌کنم و متعجبم که او از زندگی چه لذتی می‌برد.

برداشت: بدون همراهی دوستان هم‌فکر، دشوار است که به آرامش و شادی دست یابیم. خضر، نماد زندگی و جوانی، نمی‌تواند از احساس شرمندگی به سبزی و تازگی برسد.

برداشت: از روح‌های سبک و آزاد، دل روشنی می‌کشد، که این امر باعث می‌شود آینه، که نماد حقیقت و روشنی است، تاریک و کدر شود و زندگی را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: طبع و روح افراد طمع‌کار، به هیچ وجه پذیرای همکاری و شراکت نیست. در واقع، دشمنی که به دنبال منافع خودش است، مانند سگی است که به شکار می‌پردازد و از دیگران دوری می‌کند.

برداشت: بید مجنون در تمام زندگی‌اش نتوانست سرش را بالا بگیرد و در واقع هیچ چیز ارزشمندی به دست نیاورد جز احساس شرمندگی.

برداشت: عذرهای ناپسند را فراموش نکن، زیرا که برای مجرمان، عذرخواهی بهتر از احساس شرمندگی نیست.

برداشت: چشم‌هایی که با سرمه‌ی موفقیت روشن شده‌اند، وقتی فقط به عیب‌های خودشان توجه می‌کنند، فقط نقص‌های خود را می‌بینند و از زیبایی‌ها غافل می‌شوند.

برداشت: برای اینکه در چشم دیگران با ارزش و محترم باشی، تنها با تلاش و کوشش به دست نمی‌آید؛ بلکه ارزش فردی مانند گوهر از دل دریا صید می‌شود و به سادگی به دست نمی‌آید.

برداشت: در لباس ابری، بازی‌های تند و تیز برق مانند تیغ است و در نگاه شرم‌آلود او زندگی جریان دارد.

برداشت: مژگان زیبا و شرمگین او همچون تیغی تیز و برنده، به دل من نفوذ کرده و این احساس عمیق و طاقت‌فرسا را بیشتر می‌کند.

برداشت: بارش باران زیاد باعث رشد و رونق چیزها می‌شود و در این میان، امید به موفقیت نیز باید با تلاش و کار همراه باشد.