غزل شمارهٔ ۶۶۹۰

برداشت: در دل خاک، ما همچون دانه‌ای بودیم و ای کاش زمانی که دهقان، یعنی کشاورز، به ما سلامی می‌کرد، ما نیز سر از خاک بیرون می‌آوردیم.

برداشت: کسی که در نهایت مرا به دشت آزاد گذاشت، در همان ابتدا این قفس را برایم گشود. ای کاش!

برداشت: هر چیزی که از دل خود می‌خورم، به مقدار آن از روزی من کم می‌شود. کاش در این دل من، جایی برای عشق و محبت بود.

برداشت: آن کسی که ما را از پرواز و آزادی باز می‌دارد، کاش می‌توانست فکر و اندیشه ما را سیراب کند و ما را به سوی نعمت‌ها و زندگی بهتر هدایت کند.

برداشت: وقتی که دست خالی می‌شود، امید و اراده بالا باعث می‌شود که انسان با چالش‌ها روبرو شود. آنچه که همیشه در ذهنم بود، در دسترس نبود و ای کاش که می‌توانستم به آن دست پیدا کنم.

برداشت: کشیدن تلخی و درد از دل بی‌فایده است، چرا که نگاه معشوق با تمام زیبایی‌اش دل را می‌رباید و این وضعیت را سخت‌تر می‌کند. ای کاش!

برداشت: چشمانم به زیبایی تو پیش از طلوع آفتاب باز می‌شود. ای کاش چهره‌ات همچون آینه‌ برای ما روشن باشد.

برداشت: وقتی زبان به سخن گشودم، در دریایی از اشک‌های پشیمانی فرو رفتم. ای گلستان من، ای که تا ابد در حالت غنچه باقی خواهی ماند؛ ای کاش چنین نبود.

برداشت: کسی که باعث می‌شود در مسیر دوستانش خار بریزد، باید ابتدا سلام و درود به بیگانگان را بجوید.

برداشت: آینه فقط یک سطح صاف است و نمی‌تواند عمق زیبایی را نشان دهد. ای کاش تو نقاب از صورتت برداری تا زیبایی‌ات را به ما نشان دهی!

برداشت: کسی که قبل از شنیدن درد دیگران، به فکر درمان آن است، ای کاش ذره‌ای از درد ما را هم می‌شنید.