غزل شمارهٔ ۶۶۸۲

برداشت: وقتی شوق و اشتیاق به اوج برسد، هیچ کس نگران نیست و مانند موجی که از دریا برمی‌خیزد، کسی در نگرانی به سر نمی‌برد.

برداشت: مریم به آرامی عیسی را به سخن واداشت، اما هیچ‌کس دل و زبان گویا ندارد.

برداشت: ما در دنیای جنون و دیوانگی زندگی می‌کنیم، جایی که حتی اگر در خاک یادگیر یک گیاه هم تکیه دهد، کسی نگران یا محتاط نیست و زبان تند و بی‌پروا می‌زند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند مانند یک صدف، گنجینه‌ای از جواهرات باشد، تا وقتی که به عالم بالاتر و به عظمت‌های آن توجه نکند.

برداشت: مستی دیوانگان نتیجه خودشان است، زیرا وقتی که چشم محبوب به خاطر شراب به کسی توجه نمی‌کند، دیگر کسی به کیفیت شراب اهمیت نمی‌دهد.

برداشت: محبت خداوند به ما به این دنیا زیبایی می‌بخشد. اگر چنین محبت و لطفی نبود، هیچ‌کس به ما توجه نمی‌کرد و دنیا نیز به ما ارزشی نمی‌داد.

برداشت: تنها راهی که برای رسیدن به آرامش و امنیت وجود دارد، تسلیم شدن است. در این دریا هیچ کس نمی‌تواند به ساحل دیگری برسد.

برداشت: جسمت را به حرکات زیبا و دقیق درآور، زیرا مانند موج در سراب، هیچ‌کس در این بیابان توانایی کنترل خود را ندارد.