غزل شمارهٔ ۶۶۷۷

برداشت: چرا از زوال و نابودی جسم دنیوی خود ناراحت هستی؟ چرا از شکست و ناکامی در زندگی غمگین هستی، ای فلاطون؟

برداشت: مرغی که در قفس است، مدام از دنیای بیرون حسرت می‌خورد و از غم تنهایی‌اش رنج می‌برد. چرا تو هم زیر آسمان این همه غصه و غم را به دل می‌زنی در حالی که فرصتی برای پرواز و آزادی داری؟

برداشت: ای کسی که با زیبایی چهره‌ات همانند گل لاله، دلبری می‌کنی، غافل از اینکه از دل سیاه من، در دنیایی پر از غم و اندوه، خون می‌چکد.

برداشت: در زندگی باید حد و اندازه را رعایت کنی؛ زیرا اگر در چیزهایی مانند نوشیدن بیش از حد زیاده‌روی کنی، ممکن است عواقب ناخوشایندی برایت به همراه داشته باشد.

برداشت: این دنیا و زندگی ما در حال تغییر و نوسان است. مانند این که اگر به اندازه‌ای افیون مصرف کنی، تأثیر آن را به وضوح احساس می‌کنی.

برداشت: در دل سنگ نیز می‌توان برکت و نعمت را پیدا کرد، مانند سنگی که از نور آفتاب لعل به دست می‌آورد. پس چرا باید این‌قدر درباره روزی و معیشت فکر و نگرانی کنی و از این بابت غمگین باشی؟