غزل شمارهٔ ۶۶۷۰

برداشت: در حضور دیگران، تو شاداب‌تر و زیباتر به نظر می‌رسی، اما در دل خودت، غم و ناامیدی را تجربه می‌کنی.

برداشت: تو با رقیبان خود کنترلت را در دستشان می‌گذاری، اما با کسانی که در چنگال چشم‌های نازک و بازیگوش تو گرفتارند، مثل یک اسب تندرو هستی.

برداشت: چندین پیراهن پاک و زیبا از گل‌ها به راحتی می‌توانستیم بپوشیم، اما به خاطر شرم و خجالت، نمی‌توانیم به آن‌ها دست بزنیم و استفاده کنیم.

برداشت: اگر آغوش موری هرگز از تو پر نشود، پس چه سودی دارد که از گل خوشبو و خوش‌خسار می‌چسبی، در حالی که آن گل بدون خاری نیست و تو از آن بهره‌ای نمی‌بری؟

برداشت: تا وقتی که تو بیدار و هشیار نیستی، نور چهره‌ات چه ارزشی دارد؟ چون در حالت بی‌خبری و مستی، تو از روشنایی آسمان هم درخشان‌تر هستی.

برداشت: تو از شرم گناه، سر را پایین انداخته‌ای مانند پیاله‌ای، اما اگر از شرم کنار بکشی، زیبایی‌ات از زیبایی یک جام پر از شراب نیز بیشتر خواهد بود.

برداشت: هر چقدر که چوب خشک بیشتر باشد، برای روشن ماندن چراغ ما که در حال خاموشی است، نیاز به روغن مرطوب بیشتری داریم.

برداشت: اگر می‌خواهی از دنیای مادی رها شوی و عریانی‌ات را پنهان کنی، باید از زرق و برق دنیا دل بکنی. وقتی به چیزی باارزش مانند طلا دست یافتی، دیگر نیازی به چیزهای سطحی و بی‌ارزش نخواهی داشت و آن را ترک خواهی کرد.

برداشت: ای بلبل، اگر بتوانی با دل شکسته‌ات در این باغ و بهار، جایی برای زندگی بسازی، مانند بهشت زیبا و دلنشین می‌شوی.

برداشت: دل انسان وقتی دچار غم و ناامیدی است، به مانند خانه‌ای تیره و تار می‌شود. اگر بر افکار و احساسات منفی خود غلبه کنی و درهای دل را به روی روشنایی ببندی، می‌توانی آن را پر از نور و امید کنی.

برداشت: در اینجا به کسی اشاره می‌شود که از نظر عاطفی و احساسی نزدیک و اهمیت زیادی برای گوینده دارد. او از این شخص می‌خواهد که در چشمانش نشسته و به او نزدیک شود، زیرا او احساس می‌کند که این فرد بخشی از وجود اوست و از او عمیق‌تر و ماندگارتر است. در واقع، گوینده می‌خواهد ارتباط عمیق تری با این شخص برقرار کند و او را در درون خود حس کند.