غزل شمارهٔ ۶۶۶۳

برداشت: تو با شراب قرمز، چهره‌ات را زیبا و درخشان کردی؛ هر کسی که در دلش آرزوی بی‌ثمر داشت، به خاطر تو دلسرد و ناتوان شد.

برداشت: وقتی درآمد انسان زیاد باشد، ناگزیر باید مقداری هزینه کند. بنابراین، باید به دیگران نشان دهد که به اندازه‌ایی که ارزش دارد، باید خرج کند.

برداشت: در دل فولاد، جوهر موی آتش‌زده‌ای وجود دارد که باعث می‌شود تا از صورت خود، نور و روشنی به آیینه منتقل کنی.

برداشت: کسی که عمرش را صرف یادگیری دلبری کرده، کاش کمی هم از ما دلداری را یاد می‌گرفت.

برداشت: در مسیر جستجوی هدف، حتی بدون بال و پر هم می‌توان به روشنایی رسید. وقتی که نفس خود را تقدیم کنی و از خودگذشتگی کنی، نور هدفت روشن‌تر می‌شود.

برداشت: هر چیزی که بیشتر از هزینه‌اش به دست آورده‌ام، به قسمتی از خاک تعلق دارد. من هم مانند قارون، ثروت‌ها را جمع‌آوری کرده‌ام.

برداشت: دل سنگین و غمگینی که به خاطر گرم بودن صحبت‌های تو نرم و راحت شده است، هرچند که تو در کلامت معصوم و صادق بودی، اما خودت را مصرف کردی و ناراحت شدی.