غزل شمارهٔ ۶۶۶۱

برداشت: ای زمین، در حالتی که تو به یاد خدا مشغولی، هر دانه‌ای در میخانه‌های تو کمتر از ذکر تو ارزش دارد.

برداشت: زیبایی و عظمت تو باعث درخشش و روشنایی در هر مکان و هر جمعیتی می‌شود و جلوه‌ای از نور و زیبایی‌ات در هر خانه‌ای حس می‌شود.

برداشت: با کی صحبت کنم؟ حتی اگر حرف بزنم، کسی باور نمی‌کند که این صدف‌ها پر از یک گوهر بی‌نظیر است؟

برداشت: دل مرا بردی، ای زلف، پس دست از جانم بردار. آیا این داستان را نشنیده‌ای که در خانه‌ای دیوانه‌ای، آشوب و بی‌قراری وجود دارد؟

برداشت: آسمان آبی، مانند یک مشت خاکستر به نظر می‌رسد. اگر به اندازه‌ی تلاش و آرزویم رنگی به آن بزنم، می‌توانم خانه‌ای بسازم.

برداشت: چشم سیاه او مانند سرمه زیباست و اگر این زیبایی نبود، در هر لیوانی صدای خوشی مانند نغمه منصور وجود دارد.

برداشت: آسمان‌ها در زمان شکست ما چقدر همدرد و همدل شده‌اند. کشتی ما که به مشکل خورده، دیگر مثل یک آسیاب نمی‌چرخد و فقط به یک دانه وابسته شده است.

برداشت: در دل این بی‌خبران، آرزوهای بی‌پایان و دراز، نشانه‌ای از چه چیزی است؟ مثل این است که ماری در لانه‌ی کبوترها جا داده شده است.

برداشت: آزادگی صائب را محدود نکن به دنیا، چرا که اگر عاشق دیوانه‌ای در زنجیر باشد، آزادی او به خطر می‌افتد.