غزل شمارهٔ ۶۶۵۹

برداشت: ای جهانی که به زیبایی تو دل بسته است، زیبایی‌ات متعلق به کیست؟ ای مکانی که تمام جهان در آن تماشا می‌کند، چه چیزی را در حال تماشا هستی؟

برداشت: دل همه عالم به نگاه تو معطوف است، اما تو خود در حیرتی از زیبایی ابروهای دلنواز و دلربایت.

برداشت: شمع و گل همچون بلبل و پروانه به وفاداری و عشق تو دل بسته‌اند. ای بهار زندگی، در نهایت تو هم به ما عشق می‌ورزی؟

برداشت: آفتاب به خاطر عشق تو در حال سوختن و نشتن است. ای گل زیبا، نکنه تو در جستجوی چه چیزی هستی؟

برداشت: اگر دل عاشق نداری، چرا نمی‌توانی یک لحظه در یک جا آرام بگیری؟ تو که با زلف‌های پیچ در پیچ خود، سر به بیابان می‌زنی، آیا می‌دانی چه می‌کنی؟

برداشت: تلخی زهر را از شیرینی‌های دنیا می‌کاهی، هرچند می‌خواهی لبان زیبا و شیرینی چون شکر را بگشایی.

برداشت: چشمانت را بر روی زیبایی‌های خیابان بهشت می‌بندی، تا به تماشای زیبایی سرو دلربا بنشینی، که تویی؟

برداشت: اگر تو از چشمه کوثر، مستی و شور و شوق خود را برنکنی، پس از کسانی که در مستی و غفلت به سر می‌برند، چه کسی به تو جام شراب می‌دهد؟

برداشت: عاشقان از غیبت و غمازی بی‌نیازند و همه چیز را در پنهان نگه می‌دارند. اگرچه صائب این را خوب می‌داند که روزی رسوایی عده‌ای آشکار می‌شود.