غزل شمارهٔ ۶۶۵۸

برداشت: در ذهن من، هیچ چیزی مانند گردباد وجود ندارد و ریشه‌ام تنها در سفر است؛ هیچ اندیشه‌ای جز سفر در دل من شکل نمی‌گیرد.

برداشت: بی‌خیال سلطنت سلیمان هستم، زیرا از روشنفکری‌ام می‌توانم به زیبایی فرشته‌ای فکر کنم که از هر اندیشه‌ای فراتر است.

برداشت: عشق و زیبایی‌ها مرا از دستان همدیگر می‌ربایند و من هیچ کار دیگری جز تماشای زیبایی‌ها ندارم، مانند شبنم که فقط به خوش‌نفس بودن مشغول است.

برداشت: اگر نتوانم عشق را به سرانجام برسانم، تمام تلاش خود را می‌کنم اما در نهایت کار من به یک ضربه نهایی بستگی دارد.

برداشت: هرچند که زیبایی او در نهایت به دوردست‌ها رفته و از من فاصله گرفته است، اما همین که از او کمی داشته باشم، برای من کافی است مثل ته شیشه‌ای که همه چیز را در خود نگه می‌دارد.

برداشت: هرچقدر هم که سعی کنم و با تلاش سنگ را نرم کنم، نمی‌توانم در دل سخت تو تأثیری بگذارم و ریشه دلم را در آن نفوذ دهم.

برداشت: اگر در این دنیای تاریک و هراس‌انگیز، عاشقی وجود می‌داشت که به عشق و محبت مشغول بود، تلخی‌های زندگی برای من مثل شراب تلخ می‌بود.