غزل شمارهٔ ۶۶۵۷

برداشت: دلبر جدیدی که به زندگی‌ام وارد شده، باعث شده است که قلبم از دست برود. در این میان، من درگیر یک نبرد جدید هستم.

برداشت: لباس زیبای تازه‌ام به خاطر شادی و خوشحالی به سرم افتاده است، به همین دلیل نوشیدنی‌ای از پیمانه‌ی قرمز رنگ می‌نوشم.

برداشت: ای صبا، به من بگو که از خاک کوی او عطر خوشی به همراه بیاور. من نشانه‌های خود را در رد پای تازه‌ای دیده‌ام.

برداشت: اگر از دست او خبری نگذاری و غیبتش را فراموش کنی، باز هم سایه‌اش بر سرم خواهد افتاد و امیدی نو در دل خواهد دمید.

برداشت: در دنیای دین و ایمان، آیا کسی به دنبال حقیقت و اعتقاد واقعی است؟ من در پیچیدگی موهای تو، احساس تازه‌ای را می‌یابم.

برداشت: وجودت را مانند خار زاید محلی نکن، در گلی که سختی دارد، قدم نگذار. مثل شبنم که همیشه در حال تغییر مکان است، هر لحظه به جایی نو برو.

برداشت: صائب با نوشتن شعری جدید، زندگی تازه‌ای به نسل شعر بخشیدی و تأثیر عمیقی بر آن گذاشتی.