غزل شمارهٔ ۶۶۵۲

برداشت: امروز با لباس خوشبویی به زیبایی در حال حرکت هستی و مانند پرنده‌ای زیبا، سرسبزی و زیبایی را به نمایش گذاشته‌ای.

برداشت: تو از دل شب نور روز را پنهان کرده‌ای و شعله‌ای را در دودی به زرق و برق مخفی کرده‌ای.

برداشت: مانند سکندر که آب را به تشنگان می‌دهد، تو نیز در دل تاریکی‌ها، نقاب امید و زندگی را بر چهره گذاشته‌ای.

برداشت: تو همانند کعبه، بر تن خود لباسی شبروان (زیبا و دل‌فریب) پوشیده‌ای و با این کار، جهانیان را از لباس صبر بی‌پوشش کرده‌ای.

برداشت: تو در لباس سوگواران زیبا و دل‌فریب دیده می‌شوی و روز را برای عاشقان به شب غم و اندوه تبدیل کرده‌ای.

برداشت: در بین روز و شب، درگیری و تنش وجود دارد. مانند خونریزی که در افق به وجود می‌آید، چگونه می‌توانی این دو را که در هم گرفتار شده‌اند، کنار هم بیاوری؟

برداشت: خورشید همچون جنگجویی که سپر خود را به زمین گذاشته، درخشان و زیباست، در حالی که تو با تیغ و سپر به میدان نبرد آمده‌ای.

برداشت: در این روز خاص، وقتی که آب خودش را به طرز زیبا و باارزشی ارائه داده، مانع از تشنگی کسانی شده‌ای که از چاه زیبایی تو سیراب می‌شوند.

برداشت: آب نوشیدن در روز عاشورا نشان از بی‌مروتی است و تو چشمان زیبا را به خاطر خون مردم دلسوزانه قرمز کرده‌ای.

برداشت: اگر روز قیامت شاه شهیدان از تو بخواهد که بگویی با ما که روزگار سختی را تجربه کرده‌ایم، چه برسرمان آورده‌ای، چه پاسخی خواهی داد؟

برداشت: صائب، به خاطر این که از زبان خود شیرینی و زیبایی را به کلام آوردی، باغ‌ها و زمین‌های سرسبز اصفهان را به سرزمین شکر و شیرینی تبدیل کرده‌ای.