غزل شمارهٔ ۶۶۵۱

برداشت: بوسه‌ای که از آن لب‌ها گرفتی، ارزشش به اندازه صد جان است و تو از این نعمت خوب، به راحتی بهره‌مند شده‌ای.

برداشت: گردی که بر دامنت نشسته، نگذار که بماند، زیرا مانند سیل بهاری شهر را از زیبایی‌ها و شگفتی‌هایش ویران کرده‌ای.

برداشت: می‌گویند گل‌های زیبا و خوشبو را به باد می‌سپارند، زیرا تو آن‌ها را در برابر پرنده‌های خوش‌آواز کوچک بی‌قیمت کرده‌ای.

برداشت: ایمان می‌تواند در درون ظاهر کفر و نفاق خود را نشان دهد، حتی زمانی که این ایمان به صورت پنهان وجود دارد و فقط در زمینه‌ای خاص و نامحسوس می‌تابد.

برداشت: تو از زیبایی‌های خط و خال غافل نشده‌ای و به طرز جالبی، قدرت و جلال سلیمان را در کنج دستانت به نمایش گذاشته‌ای.

برداشت: تا زمانی که خط مشکی به دور صورتت قرار دارد، مانند مژگان در دل‌ها ریشه دوانده‌ای و نظرها را به خود جلب کرده‌ای.

برداشت: چشمانت به رنگ نیل، نشانه‌ای از چشم زخم دارند، در حالی که وجودت در حالت خوشی و سرمستی است. آیا به راستی گلی در گریبان خود پنهان کرده‌ای؟

برداشت: تا به باغ گلستان آمدی، بدون حجاب، زیبایی‌های لاله و گل را تحت شعاع قرار داده‌ای و مانند چراغی زیر دامن خود پنهان کرده‌ای.

برداشت: چشمش از بس که به زیبایی‌های دنیا خیره شده، دیگر نمی‌تواند نقوش ساده را ببیند و از حالت طبیعی خود خارج شده است.

برداشت: دست تو به خاطر لطافتی که دارد، زیبایی خاصی پیدا کرده و این زیبایی اکنون به شانه‌های تو رسیده است، در حالی که زلف‌های پریشان تو را می‌سازد.

برداشت: اگر آفتاب تو نمی‌تابید، جهان و آب و گل روشن نمی‌شدند. تو با نور خود دل‌ها را روشن کرده‌ای و مانند چراغی گرم و دل‌انگیز هستی.

برداشت: در اینجا اشاره به این است که اشک‌های شادی باعث شده‌اند که دعوی و دعواهای خونین فراموش شوند. به گونه‌ای که حالا شمع‌هایی بر خاک شهیدان قرار گرفته‌اند، نمادی از یادبود و احترام به آنان.

برداشت: هرچند گل ریحان باعث خواب‌آلودگی و آرامش می‌شود، اما تو با زیبایی‌های نیرنگ‌آلود خود، خواب تلخی برای من به ارمغان آورده‌ای که شبیه به خط زیبایت است که همچون ریحان به دل می‌نشیند.