غزل شمارهٔ ۶۶۴۶

برداشت: از بیان سخنان تند و سخت بپرهیز، چرا که شکستن یک پیاله به مراتب بهتر از ضربه زدن به آن با دست است.

برداشت: زمانی که چشم نیمه مست تحت تأثیر زیبایی و جذابیت قرار می‌گیرد، تمام زنجیره‌های تقوا و پرهیزکاری که به سختی ساخته شده‌اند، به راحتی می‌شکنند و از بین می‌روند.

برداشت: چرا از آن چهار صد هزار سجده زیبا و رنگارنگ برمی‌خیزد؟ اگر این شراب نمی‌بود، چرا باید پای پیاله به آن بسته می‌شد؟

برداشت: از ذهن نارس ما افراد بی‌خبر چه تدبیری برمی‌آید؟ زیرا امروز عقل و خرد در دست پیاله (شراب) فرورفته است.

برداشت: غمزه‌ای که از چشم فردی به سوی دیگری پرتاب می‌شود، تنها در دل عاشق می‌نشیند و هیچ‌جا دیگر تأثیر نمی‌گذارد؛ مانند اینکه اگر پیاله‌ای از دست برود، هیچ چیزی از آن نمی‌ماند که در جایی دیگر باشد.