غزل شمارهٔ ۶۶۴۵

برداشت: به خاطر اینکه شکوفه به صورت کج روی زمین افتاده، در حقیقت در موقعیتی ذلت‌بار قرار گرفته است.

برداشت: اگر کیسه‌ای پر از طلا باز شود، شکوفه‌ها صدای بخشش و سخاوت را به همه جا می‌فرستند.

برداشت: از باغ گل برداشت کن و از زیبایی‌هایش بهره‌مند شو، چون در این دو هفته که بهار به اوج خود رسیده، همه چیز شکفته و خوشبو شده است.

برداشت: چگونه ممکن است کسی بتواند کوچه را از خیابان تشخیص دهد؟ چرا که شکوفه‌ها مانند برف در هر جایی پخش شده‌اند.

برداشت: هوا در باغ وجود دلگیر و گرفته است، و این عجیب نیست که اگر گل جوانی به ثمر نرسد و به سن پیری برسد.

برداشت: اگر بخواهیم به زبان ساده‌تری این بیت را توضیح دهیم، می‌توان گفت: اگر واقعاً روز قیامت فرا رسیده و همه‌چیز به پایان رسیده است، پس چرا هنوز گل‌ها و شکوفه‌ها به زندگی ادامه می‌دهند و آثار زیبایی را به وجود می‌آورند؟

برداشت: چرا زندگی نمی‌تواند فضای شادی و خوشی را برای ما فراهم کند؟ روزگار به ما امکان دارد که از گره‌های زندگی و مشکلات رها شویم و همچون شکوفه‌ای زیبا، پدیدار شویم.

برداشت: پیاله‌ای بردار و بنوش؛ زیرا وقتی که چشمانت را می‌گشایی، تاج و تخت سلطنت از سرت برداشته شده و زیبایی آن نابود شده است.

برداشت: همیشه به شوق و نشاط مانند چشمان صائب به جلوه‌های زیبا می‌نگرد، زیرا دل او به خاطر عشق و زیبایی از دست رفته است.