غزل شمارهٔ ۶۶۴۲

برداشت: پسر خوش‌چهره‌ای از خانه بیرون آمد، و همچون میوه‌ای رسیده که به سمت زمین می‌افتد، به او نزدیک می‌شود.

برداشت: دختر ناز و زیبایی را که به دنبال بهانه برای ناز کردن بود، به طور کامل در یک سمت قرار داده و شرم و حیا را به خاطر رفتار خشن و جنگجویانه‌اش در خاک و خون غرق کرده است.

برداشت: آستین خود را به گونه‌ای مالیده که تا جایی که بوسه‌ای بر ساعد زده شود، و همچنین پیرهنش را به‌طور کامل مانند صبح زود پاره کرده است.

برداشت: بوی کبابی در فضا پخش شده که دل‌ها را در بر گرفته است و در حالی که درد و اندوه زیادی را در خود دارد، خون دل‌های بسیاری از دل‌شکستگان از دامن او فرو ریخته است.

برداشت: چشم از خواب دلبر بیدار می‌شود و مژگانش به آرامی بر دل فشاری می‌آورد، گویی زیبایی‌اش در خواب همچنان دلربایی می‌کند.

برداشت: چشم‌های زیبا و دل‌فریب او همچون برق تند و فراری، حالتی شگفت‌انگیز و جذاب دارند که به مانند آهوی وحشی در طبیعت می‌درخشد.

برداشت: گل به دلیل کم‌تحرکی و بی‌عملی‌اش، در میان خارها پنهان شده است، گلی که به خاطر شرم و خجالتش، اثرش را بر روی زمین نشانده است.

برداشت: مژگان او که به خاطر شوخی و شیطنتش به هم آمده، مانند شمشیری است که به خاطر ترس از جان خنثی شده و نگاهش در گوشه‌ای پنهان شده است.

برداشت: عاشق به خود نمایش می‌دهد و در هر قدم زیبایی‌اش را به تصویر می‌کشد.

برداشت: در هر جایی که ابری وجود داشته و برقی دیده می‌شود، درختی بلند و زیبا از خاک سر برآورده و در مکانی قرار گرفته است.

برداشت: کسی که در زندگی خود هیچگاه خود را تا روز قیامت نخواهد دید، او کسی است که در حال مستی و نابودی به نظر می‌رسد.