غزل شمارهٔ ۶۶۳۷

برداشت: در جمع ما هیچ ‌کس غم و اندوه ندارد، مانند ریگ‌هایی که به راحتی در حرکت‌اند، قافله ما نیز همیشه در حال حرکت است.

برداشت: از دو جهان، تنها چیزی که برای من مانده، یک تیر آغشته به حسرت و اندوه است. مانند کمانی که آماده شلیک است، این حسرت را به راحتی از دو سرزمین می‌فروشم.

برداشت: در این دنیا پر از درد و مشکلات، به سرعت اقدام کن تا بتوانی از این شرایط سخت و نابسامان خلاص شوی.

برداشت: همچون تیری که در کمان است و پرتاب می‌شود، در هنگام وصل، من نیز برای رسیدن به هدف و دور شدن از خود، باید میان راه بروم.

برداشت: با اندام خمیده و گوشواره‌ای که به گوش داری، در دل خود مشغول باش و در زمان دیدن زیبایی‌های کمان مانند، نگاه خود را به نشانه‌ها و زیبایی‌ها منحرف نکن.

برداشت: در تاریکی شب، می ناب را بنوش که خضر (شخصیتی از افسانه‌ها که به زندگی ابدی معروف است) توانسته است عمر جاودانه‌اش را تنها با یک لیوان در یک شب به دست آورد.

برداشت: هرچند که من به خاطر تو زنده‌ام و همه چیزم به تو وابسته است، اما چون خودم جایی برای آرامش ندارم، از صاحب‌خانه (محبوب) خبر ندارم و نمی‌دانم او کجاست.

برداشت: هرکس که در زندگی از ثابت قدمی و استقامت برخوردار باشد، نشانه‌ای می‌شود که تیرهای سبک و بی‌ارزش نمی‌توانند او را از پا درآورند و او را بر زمین نمی‌زنند.

برداشت: دل به سرعت از دوستانی که مخالف هستند، خسته می‌شود؛ بنابراین بهتر است با ناهماهنگی‌های دنیای زمانه، توکل کنیم و خوش باشیم.

برداشت: افرادی که به حقیقت و معنای اصلی نرسیده‌اند، فقط به ذکر ادعاهای بی‌محتوا می‌پردازند و در واقع، مانند آن هستند که در یک حمام زنانه مشغول به حواس‌پرتی و جنجال‌اند.

برداشت: فریاد می‌زنم که من مثل دیوار بی‌صورت نیستم. خبر از خانه و صاحب‌خانه را نمی‌دانم.